امامت و رهبری، حاکمان زمان, حوادث، وقایع، هجرت

آغاز خلافت امام حسن (ع) و دسیسه های معاویه

هنگامی که خلافت به امام حسن علیه السلام رسید موجی از اندوه و اضطراب معاویه را فراگرفت، و دچار سرگردانی شدیدی گردید، زیرا می دانست آن حضرت در نهاد مردم موقعیت بزرگی را داراست و در بین مردم محبوبیت عظیمی دارد و از طرف دیگر نمی توانست برای مخالفت با امام از حربه قتل عثمان و خونخواهی از او استفاده کند، چرا که آن حضرت به هنگام محاصره عثمان از مدافعین او به شمار می آمد.
آنچه از مذاکرات معاویه با یارانش به دست آمد عبارت بود از:
۱ – نوشتن نامه هایی برای بزرگان و روسای قبائل و سرشناسان شهرها و دادن رشوه های کلان به آنها.
۲ – اعزام جاسوسان و خبرگزارانی به همه شهرهائی که خلافت امام را پذیرفته بودند.
در اجرای این امر دو جاسوس ماهر و مورد اعتمادش را به کوفه و بصره فرستاد، این دو جاسوس در کوفه و بصره دستگیر شده، و امام حسن علیه السلام و عبدالله بن عباس که از طرف امام حاکم بصره بود، آن دو را به قتل رساندند.
پس از این جریان امام طی نامه ای به معاویه اخطار کرد، و او را تهدید به جنگ نمود، معاویه که از وصول نامه امام به شدت ناراحت شده بود در صدد برآمد از فریبکاری خود عذرخواهی نموده و از خودش در برابر کار زشتی که مرتکب شده، دفاع کند، و در این مورد، چاره ای جز این نداشت که خوشحالی خود از شهادت امیر المومنین علیه السلام را انکار کند، و درباره اعزام جاسوسها هم بهتر دید که جریان را مسکوت گذارد و از بیان آن چشم پوشی نماید.
معاویه در پاسخ نامه عبدالله بن عباس نیز همین شیوه را به کار برد، در پی این جریان ابن عباس نامه ای به امام نوشت، و آن حضرت را به جنگ با معاویه برانگیخت.
برگرفته از کتاب صحیفه الحسن نوشته: جواد قیومی اصفهانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *