نقش تربیتی و ارشادی

ارشاد و مقام هدایتگری امام حسن

امام مجتبی (ع) مانند سایر اولیاء خدا که به اذن خدای تعالی به امر مهم ارشاد و هدایت میپردازند که در زیارت جامعه میخوانیم و الی سبیله ترشدون، یعنی: «شما امامان معصوم کارتان ارشاد مردم براه خدا و هدایت آنان به راه صواب است» در تمام حالات و تدبیرهای گوناگون، مردم را بسوی خدا و راه صواب ارشاد و هدایت میکرد.
یک روز امام حسن و امام حسین (ع) بر پیرمردی گذشتند که مشغول وضو بود ولی احکام و آداب وضو را نمیدانست. در نظر گرفتند، او را ارشاد کنند و طریقهی وضو گرفتن را به او یاد دهند، که خجالت هم نکشد، لذا به منازعه پرداختند و هر کدام به یکدیگر میگفتند من از تو بهتر وضو میگیرم، آنگاه به آن پیرمرد فرمودند: تو میان ما قضاوت و ببین کدام بهتر وضو میگیریم.
همینکه آن پیرمرد وضو گرفتن ایشان را دید، گفت انصافاً که شما هر دو، وضو را صحیح میگیرید. من، پیرمرد و جاهلم که هنوز وضو گرفتن را یاد نگرفتهام و اینک به دست شما یاد
[صفحه ۳۸]
گرفتم، و اینکه از وضوی گذشته توبه میکنم. بدین طریق و تدبیر، امام مجتبی (ع) و برادرش، آن پیرمرد را ارشاد کردند.
در سطور گذشته یادآور شدیم که چگونه امام مجتبی (ع) مرد شامی گمراه و تحریک شدهی معاویه را با نرمی و حلم و فرمایشات عاطفه برانگیز، به راه صواب کشاند که از دوستان آن حضرت و معتقد به امامت و ولایت آن بزرگوار گردید. حتی نزدیک احتضار، آن کلمات ارشادانه و مواعظ هدایتگر را به جناده که در کتب حدیث آمده [۵۱] بیان فرمود.
برگزیده از کتاب تعالیم امام حسن مجتبی(ع)به زبان دعا و حدیث نوشته آقای حسن کافی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *