امامت و رهبری، حاکمان زمان

اعلام آمادگیها در جهاد با معاویه زمان امام حسن

به دنبال سخنان عدی بن حاتم گروهی از قبیله طی و دیگر قبائل به دنبال او راه افتادند و به سوی نخیله که لشکرگاه بود حرکت کردند. در بین آنها افرادی را میبینیم
[صفحه ۱۷۹]
چون قیس بن سعد، معقل بن قیس، زیاد بن صعصعه که وفاداری آنها برای امام فوق العاده ارزنده بود. [۲۴۲].
بد نیست متذکر شویم امیرالمومنین (ع) در ماههای آخر عمرش در فکر جمع آوری لشکریانی برای جنگ مجدد با معاویه بود و حدود ۴۰ هزار نفر با او بیعت کرده بودند (ابنابیالحدید) اما در فاصله شهادت تا زمان دعوت امام مجتبی (ع) به جنگ (حدود ۲ ماه) آن لشکریان متفرق شدند و عده قلیلی حدود ۱۶ – ۱۲ هزار نفر باقی مانده، که تحت سرپرستی و فرماندهی به عنوان نیروی تامین آماده کار بودند.
دعوتی که امام مجتبی (ع) از مردم به عمل آورده بود ظاهرا دو وجهه داشت، از سوئی دعوت مجدد و بیعت خواهی برای جنگ بود و از سوی دیگر دعوت از دیگر گروهها تا آحاد سربازان و بسیجیان را بالاتر برد و در برابر لشکر شام عده معتنابهی قرار گیرند و این امر هم در روحیه مردم اثر میگذاشت و هم در چشم دشمن موجد رعب و وحشت بود.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *