امامت و رهبری، حاکمان زمان

امامت امام مجتبی علیه السلام

در مدّت سی سال که از وفات پیامبر اکرم (صلّی اللّه علیه و آله و سلم) می گذشت و زمان شهادت حضرت امیرالمؤمنین (علیه السّلام) فرا می رسید و نوبت خلافت به امام مجتبی (علیه السّلام) رسیده بود، مردم کوفه آن حضرت را به فضائل و عظمت و امامت و شجاعت و شهامت و علم و درایت و پاکی و کمالات روحی، شناخته بودند و همه می دانستند که اگر کسی بعد از امیرالمؤمنین (علیه السّلام) لایق جانشینی حضرت رسول اکرم (صلّی اللّه علیه و آله و سلم) باشد امام مجتبی (علیه السّلام) است.
علاوه‌ی بر این، اصحاب رسول اکرم (صلّی اللّه علیه و آله و سلم) فضائل آن حضرت را از دو لب پیغمبر اسلام (صلّی اللّه علیه و آله و سلم) مکرّر شنیده و برای تابعین نقل کرده بودند و تعیین مقام امامت را از ناحیه‌ی رسول اکرم (صلّی اللّه علیه و آله و سلم) برای امام مجتبی (علیه السّلام) بعد از امیرالمؤمنین (علیه السّلام) همه‌ی اصحاب می دانستند. لذا لازم نبود که حضرت امیرالمؤمنین به اصحابشان در خصوص امام مجتبی (علیه السّلام) سفارش خاصّی بکنند ولی در عین حال آن حضرت تمام وصیّتها و سفارشاتی که برای مردم لازم بود به حضرت امام مجتبی (علیه السّلام) علنا و در حضور اصحاب فرمودند و او را رسما هم خلیفه و جانشین خود و پیغمبر اکرم (صلّی اللّه علیه و آله و سلم) معرّفی نمودند.
[صفحه ۳۸]
برگرفته از کتاب امام مجتبی(ع) نوشته آقای حسن ابطحی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *