امامت و رهبری، حاکمان زمان

امامت حسن بن علی در روایات

زعامت و امامت حسن بن علی علیهماالسلام از جمله اموری است که رسول خدا صلی الله علیه و آله و امیر مومنان علیهالسلام بر آن اصرار میورزیدند و بارها در جمع مسلمانان در دوران دههی اول هجرت و بعد از آن تصریح نمودند و مسلمانان و به ویژه شیعیان را بر آن توجه میدادند؛ این خود بیانگر لیاقت و استعداد سرشاری بود که در آن حضرت وجود داشت و میتوانست با مدیریت قوی خود، جامعهی اسلامی را به سعادت دنیوی و اخروی برساند، اما مساعدت نکردن مسلمانان از آن حضرت و سلطهی بنیامیه بر آنان، مانع از این شد که امام حسن علیهالسلام بعد از پدر بزرگوارش اهداف والای نبوی و علوی خود را جامهی عمل بپوشاند و مردم را با آن آشنا کند.
موضع رسول خدا صلی الله علیه و آله و علی بن ابیطالب علیهالسلام در این مورد، به قدری روشن است که بعضی از علمای بزرگ، همچون فاضل مقداد (ره) ادعای
[صفحه ۱۷۰]
تواتر اخبار میکنند. [۲۶۸].
و نیز شهرت وصیت علی بن ابیطالب علیهالسلام درخصوص تعیین فرزند برومندش حسن بن علی علیهالسلام بر امامت، غیر قابل انکار است. بسیاری از کتابهای سیره و تاریخ شیعه و اهل سنت آن را مطرح نمودهاند و ما به نقل چند روایت بسنده میکنیم:
برگرفته از کتاب حقایق پنهان نوشته آقای احمد زمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *