امامت و رهبری، حاکمان زمان

امامت و رهبری امام حسن

اشاره
امامت و رهبری معصوم، بعد از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله از معتقدات شیعه است و همین اعتقاد، شیعه را از دیگر مذاهب اسلامی جدا کرده است. در طول تاریخ اسلام، امامت محور همهی نزاعها و کشمکشهای حق و باطل بوده و اگر در این گیرودار امامت راستین، جایگاه خود را بازمییافت، صلاح و سعادت بر امت اسلامی حاکم میشد و چون چنین نشد، این همه مصائب و تیرهبختیها جامعهی اسلامی را فراگرفت و کیان اسلامی بازیچهی ناکسانی، همچون بنیامیه و بنیعباس و… شد. بر این اساس در این جا با توجهی بیشتر این مبحث را دنبال میکنیم:
علما و دانشمندان کلام، امامت را چنین تبیین میکنند:
«الامامه رئاسه عامه فی امور الدین و الدنیا لشخص من الاشخاص نیابه عن النبی صلی الله علیه و آله و هی واجبه عقلا.» [۲۴۵].
امامت، ریاست همگانی امت است در تمام امور دینی و دنیایی که به انسانی واگذار میگردد و او به نیابت و جانشینی از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله امو جامعه را با مسوولیت خود میپذیرد و به انجام میرساند و این امری بدیهی و روشن و مورد
[صفحه ۱۶۲]
قبول عقلای عالم است. در نیازمندی جامعه به چنین منصب و مقامی، هیچ گونه تردیدی وجود ندارد و همهی فرقههای اسلامی، اعم از اشاعره، معتزله و امامیه بر آن اتفاق نظر دارند و امامت را برای جامعه امری ضروری و حتمی میدانند و بالاتر آن که چنین امامت و زعامتی را لطفی از ناحیهی پروردگار میدانند. [۲۴۶].
آیههای: «یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک… [۲۴۷]» «الذین یبلغون رسالات الله و یخشونه… [۲۴۸]» چیزی نیست جز اعلان و ابلاغ لطف و رحمت از ناحیهی پروردگار عالم بر مردم، توسط رسول گرامیاش.
امامت، پیمان و عهد الهی است که هر کسی را لیاقت آن نیست که عهدهدار آن باشد، (لاینال عهدی الظالمین) [۲۴۹] بلکه اشخاصی معین از سوی خداوند و یا رسول گرامیاش تعیین میشوند که این بار سنگین را بر دوش کشند. مسوولیت امامت و رهبری امت در یک زمان بر عهدهی یک نفر خواهد بود [۲۵۰]؛ روایات متواتر و مشهوری بر این مطلب دلالت دارد که نمونههایی از آن را خواهیم آورد.
برگرفته از کتاب حقایق پنهان نوشته آقای احمد زمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *