از دیدگاه اهل بیت

امام حسن از زبان امام صادق

امام ششم علیهالسلام در اوصاف، فضایل و حالات حضرت مجتبی علیهالسلام فرمود: «ان الحسن بن علی بن ابیطالب علیهالسلام کان اعبد الناس فی زمانه و ازدهدهم و افضلهم و کان اذا حج، حج ماشیا و ربما مشی حافیا، کان اذا ذکر الموت بکی، و اذا ذکر القبر بکی، و اذا ذکر البعث و النشور بکی، و اذا ذکر الممر علی الصراط بکی، و اذا ذکر العرض علی الله – تعالی ذکره – شهق شهقه یخشی علیه منها و کان اذا قام فی صلاته ترتعد فرائصه بین یدی ربه – عزوجل – و کان اذا ذکر الجنه و النار اضطرب اضطراب السلیم و سال الله الجنه
[صفحه ۹۳]
و تعوذ به من النار [۱۳۱]؛
حسن بن علی بن ابیطالب علیهالسلام عابدترین و زاهدترین و برترین فرد در عصر خویش بود. او هنگامی که حج به جا میآورد، با پای پیاده – از مدینه به سوی مکهی معظمه – حرکت میکرد و چه بسا با پای برهنه بود. به هنگام یادآوری مرگ و خانهی قبر و برانگیخته شدن در روز قیامت و تقسیم پروندهی اعمال، سخت میگریست و نیز آن گاه که سخن از صراط و عرضهی اعمال بر خداوند – تبارک و تعالی – به میان میآورد، چنان صیحه میزد که بر حال او وحشت میکردند و به هنگام اقامهنماز در برابر پروردگار، عضلات و تمام بدنش به لرزه میآمد و هر گاه یادآور بهشت و جهنم میشد، لرزه و اضطرابی سخت، همچون انسانی عقرب گزیده، او را فرا میگرفت و پیوسته از خداوند – سبحان – بهشت جاویدان و دوری از آتش را درخواست مینمود.» [۱۳۲].
اعمال و رفتارش خدای سبحان را به یاد میآورد؛ زبانی صادق و سخنانی فصیح داشت. هرگاه قرآن تلاوت میکرد و به آیاتی همانند: «یا ایها الذین آمنوا…» میرسید، میگفت: «لبیک اللهم لبیک». [۱۳۳].
برگرفته از کتاب حقایق پنهان نوشته آقای احمد زمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *