اخلاق و فضائل

امام حسن اهل مسجد و عبادت

امام مجتبی (ع) اهل مسجد و محراب بود. در شرح زندگی و احوالش نوشتهاند که وقتی میخواست وارد مسجدی شود، بر در آن میایستاد و چنین زمزمه مینمود:
خداوندا مهمان توبه در سرای تو آمده است، ای پروردگار نیکی کننده، گنهکاری به سوی تو روی آورده، تو خود فرمان دادهای که از گناه گنهکاران بگذرید و قلم عفو بر خطایشان بکشید. تو نیکوکار و خطا پوشی و من گنهکار. به حق آن چه از عظمت جمال در نزد توست از زشتی کارم در گذر ای کریم خطا بخش.
یا محسن قد اتاک المسئ و قد امرت المحسن ان یتجاوز عن المسئ – و انت المحسن و انا المسئی فتجاوز عن قبیح ما عندی بجمیل ما عندک یا کریم [۵۸۳] آری، او عرض اعتذار به پیشگاه خدا داشت، برای او حالی بود که نمونه آن را تنها در بندگان خاص خدا میتوان یافت [۵۸۴].
اینکه در مسجد چه عباداتی داشت پاسخ آن از دیدی روشن است. ولی آنچه که قابل افزایش است این است که او صبحها پس از نماز در مسجد مینشست و به سوال افرادی که از او پرسشهائی داشتند گوش فرامیداد. و هم این سخن از اوست که
[صفحه ۳۷۱]
فرمود: آن کس که نماز صبح را در مسجد بگزارد و آنگاه آن قدر در محل نماز بنشیند تا خورشید طلوع کند، این اقدام برای او مایه حجابی از آتش خواهد بود: من صلی صلوه الصبح – و جلس فی مصلاه حتی تطلع الشمس، کان له حجاب من النار [۵۸۵].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *