حوادث، وقایع، هجرت

امام حسن در تبعید ابوذر

در دوران حکومت عثمان پاکان و نیکان زیاد صدمه دیدند. دستگاه خلافت تاب تحمل شنیدن اعتراضات را نداشت و بدین نظر در برابر انتقادات و اعتراضات مومنان خود را میباخت و موضعی خشن در پیش میگرفت و ما نمونه این مواضع را در رابطه با ابوذر میبینیم.
دستگاه حکومت بالاخره از نقد و اعتراض ابوذر به جان آمد و پس از کتک کاریهای مفصل او را به ربذه تبعید کرد و فرمان داد احدی حق ندارد با این تبعیدی مراوده داشته باشد و یا به بدرقه و مشایعتش بپردازد. و صدور این حکم برای علی (ع) و خاندانش بیمورد بود و بدین نظر با فرزندانش از جمله حسن مجتبی (ع) و برخی از یاران خالص به بدرقه ابوذر پرداختند و در برابر اعتراض مروان امیرالمومنین موضع سختی گرفت که موجب ایجاد رعبی بسیار در دل او و درباریان شد.
حسن (ع) به عنوان یاور مظلومان و تبعید شدگان، و در قالب دلداری و سکون، و کاستن سختی و رنج سفر و افزودن روحیه و جرات رویاروئی با سختیها خطاب به او چنین فرمود:
عمو جان، میدانی که وداع کننده را سکوت درخور است و بدرقه کننده باید برگردد. و بدین خاطر تاسف اگر چه طولانی است ولی سخن بس کوتاه میگویم. این مردم با تو همان کردند که ملاحظه میکنی، دنیا را با یاد جدائیش از خود واگذار، و سختیها و دشواریها و ناکامیهای آنها را به امیدواریهای پس از مرگ بر خود هموار کن. صبر و شکیبائی پیشه ساز تا روزی را که به ملاقات رسول خدا (ص) نائل آئی، در حالی که او از تو راضی و خشنود باشد. [۱۱۷].
آری، او رفتار ناروای خلیفه را با طرفداران علی مشاهده میکرد، و رنج افزائیها و شکنجه دهیها و تبعیدها و تهدیدهای عثمان را نسبت به آنها معاینه مینمود. و میدید که عثمان چگونه با محدود اندیشیها و خرد بینیها مقایسه گریهای بیحساب حق را در کام دیگران تلخ میسازد و زندگیها را به تباهی میکشاند. او هم چون پدرش
[صفحه ۹۱]
محکوم به صبر بود و در موارد لازم در کار هدایت.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *