اخلاق و فضائل

امام حسن در تلاوت قرآن

او را صوتی نیکو و برای تلاوت قرآن لحنی خوش بود. قرآن را به وجهی نیکو تلاوت میکرد. جاذبه صدایش دلهائی را به سوی خود متوجه میکرد. و ای چه بسا که در مسجد به همراه تلاوت آن به تفسیر و تشریح آیات میپرداخت و مردم را به متون و اسرار قرآن آشنا مینمود.
در شرح حال او نوشتهاند که در حین قرائت قرآن وقتی به آیاتی میرسید که در آن عبارت یا ایها الذین آمنوا (ای کسانی که ایمان آوردهاید) بود میفرمود لبیک اللهم لبیک. یعنی بلی ای پروردگار، ندایت را شنیدم و دعوت بگوشم رسید [۵۹۰].
و چون در قرآن به آیاتی میرسید که در آن وصف بهشت بود شادابی توام با امید و حسرتی برای او به وجود میآمد و چنان بود که گوئی روحش شوق پرواز به آن سرای را دارد. و به هنگامی که به آیات عذاب میرسید و سخن از دوزخ و عذاب به میان میآمد
[صفحه ۳۷۳]
رنگ میباخت و حالش چنان متغیر میشد که گوئی عذاب جهنم را با همه افراد معذب میبیند که در آن زجر میکشد و ناراحتی میبیند. میگریست و از گرفتاری عذاب به خدا پناه میجست. و وضعش در همه گاه این چنین بود و هر بار که قرائت قرآنی داشت دچار چنین شرایط و احوالی میشد.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *