حوادث، وقایع، هجرت

امام حسن در حکمیت

او هم چنان شاهد تحمیل حکمیت بر پدر و فریب خواری ابوموسی بود. و خوب میدید که مردم چگونه علی (ع) را به قبول آن وادار کرده بودند تا حدی که علی (ع) جان خود و مالک را در خطر میدید و دید چگونه ابوموسی عقده عزل را با حکمیت درآمیخت و بر خلاف روال حکمیت معاویه و علی (ع) را از خلافت عزل و عبدالله عمر را برای خلافت کاندیدا کرده بود.
حسن (ع) پس از جریان حکمیت در سخنرانی مستدل و غرائی، به مردم تفهیم کرد که او در خط حکمیت حرکت نکرده و رای و داوری او خطاست زیرا:
– حکم باید بر اساس کتاب خدا و سنت عمل کند نه بر اساس هوس
– ابوموسی در انتخاب عبدالله بن عمر به خلافت سه اشتباه مرتکب شده:
۱- با پدرش عمر مخالفت کرد بدان خاطر که پدرش حتی او را عضو اصلی شورا قرار نداده بود.
۲- در مساله انتخاب با خود عبدالله مشورتی انجام نداد.
۳- و در مورد انتخاب از مهاجر و انصار نظر خواهی نکرده بود [۱۷۳].
و بر این اساس اصل حکمیت را محکوم کرد و اثبات نمود که آنها بر خلاف قرآن و سنت عمل کردند و نمیتوانند حکم باشند و یا حکم آنها از اعتبار و ارزشی برخوردار نیست.
و هم او شاهد لجبازیهای خوارج پس از حکمیت بود که به علی (ع) اعتراض کردند که چرا حکمیت را پذیرفته است و نزدیک بود شورشی در لشکر درافکند که البته با سخنرانی حسن (ع) بن علی (ع) غائله به ظاهر ختم شد ولی دنباله و ادامه آن
[صفحه ۱۳۰]
پیشامد را در جنگ نهروان میبینیم و علی (ع) مظلوم باید تاوان کجفهمیهای آنان را پس دهد.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *