امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام حسن در صورت قیام

صلح امام به گونهای بود که در آن روزگار یک ضرورت اجتناب ناپذیر و حتی یک واجب به حساب میآمد. و عقلا و شرعا راهی بهتر از آن قابل ارائه نبود. در صورت قیام یکی از دو صورت پدید میآمد: پیروزی یا شکست.
اگر پیروزی بدست میآمد پیروزی گوارائی نبود و ما قبلا هم گفتهایم که در آن صورت پیراهنهای عثمان دیگری بر سر نی برافراشته میشد و فریاد وا مظلوماه برمیخاست و نواهائی بلند میشد که در سایه آن بنیامیه قداستی مییافتند و نام و برنامه زشت و کثیفشان، و پایه گذاریهای غلط و آلوده آنان هم چنان به عنوان یک سنت برجای میماند.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *