امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام حسن در عصر عثمان

ترکیب اعضای شورای خلافت به گونهای بود که علی (ع) از آن سر بیرون نمیآورد، به ویژه که از او خواستند بر اساس سنت شیخین عمل کند و علی (ع) از آن اعراض داشت. عثمان این شراط را پذیرا شد و در نتیجه امر خلافت نصیب او گردید و حسن (ع) باید حدود ۱۲ سال دیگر بر اساس سنت اجرائی او زندگی سر کند.
او در عصر عثمان در مرز سنی ۲۱ تا ۳۲ بود، جوانی برومند اهل برنامه و حضور، و دارای سری در میان سرها، که دیگر صغر سن نداشت تا سبب آن بشود درباره او داوریهائی ناصوابی صورت گیرد. از محبوبیت خاصی در میان توده مردم برخوردار بود. هنوز صحابه پیامبر (ص) که او را در کودکی بر دامان پیامبر (ص) دیده بودند زنده بودند و با دیدار حسن (ع) و خاطره و یاد پیامبر (ص) را تجدید میکردند.
او اینک در سنینی بود که میتوانست مرد جنگ و جهاد باشد، از جانب پدر به انجام ماموریتی بپردازد، و حتی در اظهار نظرها رایی را بالاستقلال از خود بروز دهد و در جمع اجتماعات سر و گردنی افراشته داشته باشد.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *