اخلاق و فضائل

امام حسن ریحانه و پاره وجودی پیامبر

اسناد بسیاری از رسول خدا (ص) در دست است که رسول خدا (ص) او را پاره وجودی خود معرفی کرده است و هم نواده و نور چشم خود. و هو ولدی، و الظاهر من نفسی و ضلع من اضلاعی، و هذا سبطی و قره عینی، بابی هو [۷۵].
در سندی او را گل بوستان خود معرفی کرد و فرمود: الولد ریحانه و ریحانتی الحسن و الحسین [۷۶] در سندی دیگر او را میوه دل و حسب خود خوانده است: انت تفاحتی، و
[صفحه ۶۰]
انت حبیبی، و مهجه قلبی [۷۷].
در سخنی از عایشه آمده است که رسول خدا حسن (ع) را میگرفت و به سینه خود میچسبانید و میفرمود: بار خدایا این پسر من است دوستش میدارم او را دوست بدار و نیز هر کس را که دوست دار اوست دوست بدار: ان النبی (ص) کان یاخذ حسنا فیضمه الیه، ثم یقول، اللهم ان هذا ابنی و انا احبه فاحبه و احب من یحبه [۷۸].
آن شخص میگوید با پیامبر (ص) به صرف غذائی مشغول بودیم، ناگاه حسن (ع) را دیدیم که در کوچه بازی میکرد، رسول خدا (ص) به دنبال او رفت که او را بگیرد و کودک از دست پیامبر (ص) میگریخت. رسول خدا (ص) میخندید و او را هم چنان تعقیب میکرد تا بالاخره او را گرفت، دستی را بر سر او نهاد و دستی را بر چانه او، و شروع به بوسیدن او کرد و فرمود: حسن (ع) از من است و من از اویم، خداوند دوستدار او را دوست بدارد. حسن منی و ابا منه، احب اله من احبه [۷۹].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *