اخلاق و فضائل

امام حسن زینت عرش

صحنه قیامت تجلی و تمثل حقیقتهای این سویی است. از قیامت خدای سبحان با عنوان روز آشکار شدن پنهانها یاد میکند: یوم تبلی السرائر. [۹۴] وجود انسان را صورت و سیرت آن شکل میدهد. البته صورت لایه نازک این حقیقت است، که به آن نشانهها شناخته میشود. اما سیرت همان پنهانها و روحیات و در واقع
[صفحه ۷۸]
حقیقت انسان است. گرچه آثار سیرت در این سرا نیز در رفتار شخص پدیدار است. لیکن تجلی این حقیقت در سرای دیگر است که انسان همگون با سیرت خویش محشور میشود.
انسان هر گونه خویش را در این سرا آراسته باشد در آنجا همان گونه به صحنه می آید. اگر با نیات و باورهای حق و رفتار شایسته خود را آراسته نمود، در آن سرا نورانی محشور میشود که صحنه قیامت با نور آفتاب و ماه روشن نیست، با نور ایمان انسانهای مومن روشن است: یوم تری المومنین و المومنات یسعی نورهم بین ایدیهم و عن ایمانهم. [۹۵] «روزی که مردان و زنان مومن را میبینی که نورشان از پیش رو و سمت راستشان افشان است».
همانگونه که اگر انسان با باورهای باطل و رفتار تیره خود را تباه ساخت،آنجا نیز تاریک و بیفروغ خواهد بود: کانما اغشیت وجوهم قطعا من اللیل. [۹۶] «تبهکاران همانند کسی میباشند که صورت آنان با قطعهای از شب تاریک پوشیده شده است.» انسان تبهکار نیز به سیرت حقیقی محشور است. درتوضیح آیه مبارکه فتاتون افواجا [۹۷].
روایت از رسول الله (ص) آمده است که تبهکاران امت وی به ده گروه محشورند، سخن چینها به صورت میمون. حرام خورها به صورت خوک. ربا خوارها منکوس (سرنگون) در حالی که کشیده میشوند.
قضاوت جور به صورت نابینا. افراد خودپسند، کر و لال. علمای بیعمل، در حالی محشور میشوند که زبانهای خویش را میشوند و گند از دهان آنان بیرون میآید. همسایه آزارها دست و پا بریده محشور میشوند. درباریان ظلم و ستم به شاخههای آتش آویخته
[صفحه ۷۹]
شدهاند، افراد بزهکار با بوی گندهتر از مردار محشورند. افراد متکبر و خیال باف محشور میشوند در حالی که پیراهنهای بلند از مواد چسبنده سریع الاشتعال بر اندام آنان چسبیده است [۹۸] و شاید آیه: و اذا الوحوش حشرت [۹۹] «روزی که وحوش محشور میشوند» اشاره به همین گروههای تبهکار از انسانها باشد که به سیرت وحشی خویش به صحنه قیامت میآیند!
انسان مومن براساس سیرت نورانی خویش متمثل است. خود و اندیشه و رفتارش نور افشانی مینمایند، و هر مقدار زلالی در اندیشه و خلوص در رفتار برتر باشد، آن سرا شفافتر و نورانیتر خواهد بود. اگر انسان آن مقدار به ساختار روح و جسم خویش پرداخت، که همهی نا خالصیها را زدود. زنگارها را آن گونه شستشو داد که هیچ گونه آلودگی در دامن وی نماند و یا آن گونه زیست که هیچ گاه زنگار بر دامنش ننشست، و یطهرکم تطهیرا شد. قیامت که صحنه تجلی این این سیرت زلال است به گونهای روشن شفاف آشکار میشود نه تنها خویشتن نورانی، بلکه به دیگران نیز پرتو افکنی مینماید. همان گونه که اینجا در فضایل و سجایا برترین بود در آنجا نیز برترینها خواهد بود.
اهل بیت همانند مجتبی حسن (ع) ازاین مقدار پاکی بهرهورند، در قیامت نیز از مقام شامخی برخوردارند که دیگران را با شفاعت و نورانیت خود مورد عنایت قرار میدهند قالبهای واژگانی نارسا و ناتوان است که حقایق آن سویی را پدیدار سازد. در عین حال گویای نمادین آن حقایق میتواند باشد.
[صفحه ۸۰]
در مورد حسن و نیز حسین علیهماالسلام این گونه آمده است که خدای سبحان در قیامت عرش برین خویش را با نورانیت حسن و حسین آزین بندی مینماید. که نورانیت امامان معصوم این گونه پدیدار میشود که صحنه قیامت را نورانی نموده تا آن مرحله که خدای سبحان از تجلی نور آنان عرش خویش را تزیین مینماید: قال رسول الله (ص) اذا کان یوم القیمه زین عرش رب العالمین بکل زینه ثم یوتی بمنبرین نور… فیوضع اهدهما عن یمین العرش و الآخر عن یسار العرش ثم یوتی بالحسن و الحسین علیهماالسلام فیقوم الحسن علی احدهما و الحسین علی الآخر، یزین الرب تبارک و تعالی بهما عرشه. [۱۰۰].
«هنگامی که قیامت رخ میدهد، خدای سبحان عرش خویش را به هر زینتی میآراید، آنگاه دو منبر از نور یکی در سمت راست و دیگری در سمت چپ عرش نهاده میشود. سپس حسن و حسین را میآورند، حسن بر یکی ازآن دو منبر و حسین بر دیگری قرار میگیرند، خدای سبحان بوسیله این دو عرش خود را به برترین و آخرین زینت میآراید! که حسن و حسین در این سرا زینت دوش نبی و در آن سرا زینت عرش خدا میباشند.
برگرفته از کتاب امام حسن علیه السلام الگوی زندگی نوشته: حبیب الله احمدی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *