امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام حسن علیه السلام در عصر خلفا

در این بخش از شرایط و موقعیت امام مجتبی (ع) در دوره خلافت ابوبکر و عمر و عثمان سخن خواهیم گفت: فصلی از آن در مورد زندگانی او در دوران دو سال و سه ماه خلافت ابوبکر است که امام در آن وقت در مرز سنی کودکی و حدودا در ۸ تا ۱۰ سالگی بود. دعوای خلافت و جریان سقیفه را شاهد بود و غصب فدک و احتجاجات مادرش را در احقاق حق و منا شده پدرش را در اثبات خلافت میدید. و گاهی با همه کودکی خود ابوبکر را از این که بر منبر پدرش نشسته بود مورد انتقاد قرار میداد.
در فصل بعد زندگی او را در دوران حکومت عمر مورد بررسی قرار میدهیم که در مرز سنی ۲۰ – ۱۱ بود و در مرحله پایان کودکی، دوران نوجوانی و بخشی از جوانیش. پایگاه خوب و مناسبی نزد عمر داشت و حتی در بهره گیری از غنایم عمر او را بر فرزند برتری میداد ولی چه سود که حق پدرش غارت شده و زاهد منشیهای خلیفه بیریشه بود. در شورای خلافت شرکت داده شد تا مایه برکتی برای شورا باشد.
در فصل سوم از زندگی او در عصر عثمان سخن خواهیم گفت که او در مرز سنی ۳۲ – ۲۱ بود. او را به عثمان بسیار نزدیک و حتی او را عثمانی معرفی کردند و مدعی شدند که به خاطر عثمان با پدر در افتاده است!! و ما در بررسیها به بیپایگی این دعاوی اشاره خواهیم کرد. گفتهاند که او در جنگهائی در عصر عثمان شرکت داشته که از نظر ما مورد تردید است. در بدرقه تبعید ابوذر با وجود منع خلیفه حضور یافت و در دفاع از عثمان به هنگام هجوم مردم، طبق فرمان پدر مشارکت کرد. اگر چه دفاع مفید نیفتاد و عثمان کشته شد.
[صفحه ۷۳]
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *