سیره عملی و رفتاری

امام حسن (ع) و بی اعتنایی به بخشنامه ی عثمان و بدرقهی اباذر

در دوران حکومت عثمان، اباذر از مبارزانی بود که با گوشزد کردن انحرافات و کجرویهای عثمان (در مدینه) و معاویه (در شام)
دست به مبارزهی سیاسی گستردهای زد. ابتدا عثمان و بنیامیه با تطمیع و تهدید خواستند او را از صحنه بیرون کنند، ولی او تسلیم
نشد، سرانجام عثمان او را به ربذه (وادی بیآب و علف و بیسکنهای در شبه جزیرهی عربستان) تبعید نمود و اعلان کرد کسی حق
بدرقه نمودن اباذر را ندارد. امام علی علیه السلام، امام حسن و امام حسین علیه السلام و عمار یاسر از کسانی بودند که به این دستور
اعتنا نکرده و او را به سوی تبعیدگاهش بدرقه کردند. امام حسن علیه السلام به هنگام بدرقه خطاب به اباذر فرمود: قال علیه السلام: یا
عماه، لولا أنه لا ینبغی للمودع أن یسکت و للمشیع أن ینصرف، لقصر الکلام و ان طال الأسف، و قد أتی من القوم الیک ما قد تری،
فضع عنک الدنیا بتذکر فراغها. و شده منها برجاء ما بعدها، و اصبر حتی تلقی نبیک صلی الله علیه و آله و سلم و هو عنک راض
۴۱۱ ]. امام حسن علیه السلام فرمود: (عموجان! اگر نبود این بیان که شایسته است بدرقه کننده ساکت نباشد و در موقع بدرقه ]
کردن، سریع برنگردد، بلکه بماند تا مسافر حرکت کند، سخن کوتاه میشد. هر چند که تأسف و ناراحتی از فراق مسافر، همچنان
بسیار زیاد بود. عموجان، میبینی که اینان با تو چه کردند؛ پس دنیا را به یاد رهایی از آن و سختی و ناگواریهای آن را به امید
پس از آن واگذار و چندان صبر کن، تا پیامبرت را که از تو راضی است، دیدار کنی.)
برگرفته از کتاب فرهنگ سخنان امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته: محمد دشتی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *