از دیدگاه اهل بیت

امام حسن محبوب ترین مردم نزد پیامبر

امام حسن (ع) محبوب‌ترین مردم نزد رسول اکرم صلی الله علیه و آله بود [۱۵]؛ محبت حضرت نسبت به امام حسن و برادرش امام حسین علیهماالسلام به حدی بود که خطبه‌ی خود را در مسجد قطع کرد و از منبر فرود آمد تا آن دو را در آغوش گرم خود بگیرد.
علاوه بر احادیث و اخباری که در این‌باره گذشت، روایات دیگری نیز وارد شده که در مباحث آتی خواهیم آورد؛ باید بگوییم که استقصای تمام آن‌ها در این فرصت کوتاه ممکن نیست.
همه می‌دانند رسول خدا صلی الله علیه و آله در موضع‌گیری‌ها و تمام کارهایی که انجام می‌داد و یا از انجام دادن آن‌ها اجتناب می‌ورزید، بر اساس منافع شخصی و خواسته‌های نفسانی یا تحت تأثیر احساسات و عواطف گام برنمی‌داشت، بلکه با تمام وجود و عواطف و احساسات و جمیع افکار و نیروها و امکانات خود، فانی
[صفحه ۳۳]
در خدا بود؛ از این رو آن حضرت از خدا بود و به خاطر دین و رسالت الهی زندگی می‌کرد و در راه محبت خدا و در حال لقای پروردگارش رحلت فرمود؛ پس «خدای سبحان اول بود و استمرار بود و پایان» ؛ بدین معنا که هر موضعی، از هر نوع و هر اندازه که باشد، اگر قدمی در راه خدمت به دین خدا و اعتلای کلمه‌ی الهی نباشد، ممکن نیست که از رسول اکرم صلی الله علیه و آله صادر شود، نه بدین معنا که آن حضرت از عواطف و احساسات انسانی نوع بشر برخوردار نبود، یا این که به عواطف و احساسات خویش میدان نمی‌داد تا آن طور که حق طبیعی آن‌هاست، در زندگی تأثیر مثبت داشته باشد یا حتی از آنها استفاده‌ی مباح نمی‌کرد، بلکه می‌خواهیم بگوییم: هرگاه این عواطف و احساسات به صورت موضع‌گیری‌های علنی و آشکار جلوه کند و حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله در اظهار آن در ملأ عام و حتی گاهی اوقات بر روی منبر اصرار داشته باشد، می‌بایست در خدمت رسالت و برای رسیدن به اهداف عالیه‌ی رسول خدا صلی الله علیه و آله باشد، حتی آن جا که حضرت از احساسات و عواطف خود در امور شخصی صرف استفاده می‌کند، آن عبادتی سرشار از بخشش و عطا و غنی از مواهب می‌سازد که بدو توان افزون داده و حضرتش را به قرب الهی نزدیک سازد.
آری آنچه ذکر نمودیم، روایات و اخبار فراوانی را تفسیر و تبیین می‌نماید که از رسول اکرم صلی الله علیه و آله در مورد علاقه و محبت آن حضرت نسبت به حسنین علیهماالسلام وارد شده است؛ مثلا، حضرت در مورد امام حسن (ع) فرمود:
«اللهم ان هذا ابنی و أنا أحبه، و أحب من یحبه [۱۶]؛
خدایا این کودک، پسر من است و من او را دوست می‌دارم، او را دوست بدار و نیز هر کس او را دوست می‌دارد، دوست بدار!»
[صفحه ۳۴]
همچنین فرمود:
«أحب اهل بیتی الی الحسن و الحسین… [۱۷]؛
محبوب‌ترین افراد از خاندانم نزد من، حسن است و حسین…»
در این‌باره روایات بسیاری وارد شده است.
این موضع متمایز رسول اکرم صلی الله علیه و آله در قبال حسنین علیهماالسلام و آن پرورش و تربیت بی‌نظیر، بدون شک از دلالت‌ها و اشارت‌های مهم و فراوانی سرشار است که ما به گوشه‌ای از آن اشاره کردیم.
سزاوار است در این جا موضع‌گیری و گفتار و رفتار رسول اکرم صلی الله علیه و آله را هنگام تولد آن دو بیان کنیم تا مطلب بهتر روشن شود.
هنگامی که مژده‌ی ولادت امام حسن (ع) به گوش پیامبر صلی الله علیه و آله رسید، به خانه‌ی دخترش زهرای بتول علیهاالسلام آمد و فرمود:
«یا أسماء هاتی ابنی؛ ای اسماء: فرزندم را بیاور!» و یا فرمود: «هاتی ابنی [۱۸]؛ فرزندم را بیاور!»
همچنین پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در نامگذاری این مولود مبارک بر پروردگارش پیشی نگرفت، تا این که وحی الهی نازل شد و به پیامبر خبر داد: «خداوند متعال این نوزاد را حسن نامید» . سپس حضرت گوسفندی را قربانی کرد و خود شخصا موی سرش را تراشید و به اندازه‌ی وزن آن، نقره صدقه داد و با دست مبارک بر سر او
[صفحه ۳۵]
نوعی عطر مخلوط موسوم به «خلوق» مالید و نافش را برید، و کارهای دیگری که در این باره نقل شده است و ما در این جا بدان نمی‌پردازیم. [۱۹].
این که حضرت فرمود: «ای اسماء، فرزندم را بیاور!»، آن هم در اولین روز ولادت آن حضرت، بیانگر معنایی ژرف و هدفی والاست که در داستان مباهله بدان اشاره خواهیم کرد.
برگزیده از کتاب تحلیلی از زندگانی سیاسی امام حسن مجتبی(ع)نوشته آقای سید جعفر مرتضی حسینی عاملی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *