اخلاق و فضائل

امام حسن مورد عنایت رسول

او مورد دعای رسول خدا (ص) است و این دعا فراتر از مرز خویشاوندی و دوستی و آشنائی است. درست که او نوه رسول الله (ص) و به تعبیری فرزند و ریحانه اوست. اما اینکه پیامبر (ص) او را تا بدین حد به خود نزدیک میداند و از جان و دل دعایش میکند به خاطر ارج و قرب او به آن بارگاه و خدماتی است که حسن بن علی (ع) در راه احیای سنن او و حفظ و پاسداری از دین او انجام میدهد.
آن روز که رسول الله (ص) بر خانواده علی (ع) وارد شده و دریافت که آنها سه روز افطار خود را به مسکین و یتیم و اسیر بخشیدهاند دعائی برای همه آنان کرد و از جمله حسن مجتبی (ع)، او فرموده بود بار خدایا مائده خود را بر آل محمد (ص) بفرست به همان
[صفحه ۳۶۳]
گونه که بر مریم بنت عمران نازل کردهای. اللهم انزل علی آل محمد (ص) کما انزلت علی مریم بنت عمران [۵۶۷].
و یا در رابطه با محبت او سعی داشت دیگران را نیز بدان ترغیب کند و شوق تمنای بهشت را وسیلهای برای جلب محبت مردم قرار دهد. در واقع میخواست بفرماید دوستی او سبب نزدیکی به او و بهره گیری از محضر فیضش، و در نتیجه سعادتمندی و بهشتی شدن است.
پیامبر دست حسن (ع) و حسین (ع) را گرفت و فرمود: آن کس که مرا دوست دارد و این دو (حسن (ع) و حسین (ع)) و پدر و مادرشان را نیز دوست بدارد در بهشت با من هم درجه و رتبه خواهد بود. ان النبی اخذ بید الحسن (ع) و الحسین فقال (ص) من احبنی و احب هذین و اباهما و امهما، کان معی فی درجتی فی الجنه [۵۶۸].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *