پدر و مادر (شجره نامه)

امام حسن نماینده پدر در حکومت

او نمایندهی پدر در دوران خلافت است نمایندهای که دستی باز در عزل و نصب دارد. از سوی پدر ماموریت یافت که وارد کوفه شود و مردم را برای کوچ دادن و بسیج شدن برای جنگ به سوی علی (ع) حرکت دهد و او در آن وقت در مرز سنی حدود ۳۳ بود.
او با نامهای از علی وارد کوفه شد، متن نامه پدر را برای مردم کوفه قرائت کرد. راوی
[صفحه ۱۲۴]
سخن گوید حسن (ع) در آن هنگام بیمار احوال بود، آنچنان که من بر حالش رقت کردم ولی خطبهاش غراء و سخنوری او بس فصیحانه بود. شان پدر و موقعیت گذشته او را در نزد رسول الله (ص) بیان کرد و مردم را به رعایت مبانی بیعت فراخواند و این زمانی بود که ابوموسی بر کوفه حکومت داشت و او مهرهای فاسد و منصوب از سوی عثمان بود.
ابوموسی رای و دعوت علی (ع) را نپسندید و وسوسه کردن آغاز کرد. و امام با اختیاراتی که از جانب پدر داشت او را معزول نمود. [۱۵۷] وسوسه ابیموسی این بود که این کار متضمن خونریزی و خلاف مصلحت است و سخن امام مجتبی (ع) در مورد لزوم تبعیت از امام (ع) مفترض الطاعه بود و با سخنان مهیج ۱۰ هزار نفر را برای جنگ بسیج کرد [۱۵۸].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *