امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام حسن و سرزنشها در صلح با معاویه

او در مواردی غفلت مردم را سنگین میدید، میدید روحیهها چنان است که آنها به سادگی از غفلت خود بیدار نمیشوند. آتش اندوه و تاثر کل وجود امام را در برمیگرفت. گاهی از راه ملایمت و زمانی در طریق سرزنش به پیش میرفت.
در یکی از سخنان آتشین خود فرموده بود: مردم شما فریبم دادید، به همان گونه که امام پیش از خود را فریب داده بودید. شما که به همراه من نمیجنگید، پس از من با کدام امام و رهبر به جنگ همراهی خواهید کرد. آیا با ستمکار کافری همراه خواهید شد که هرگز به خدا و رسولش ایمان نیاورده است؟ و هرگز در پی آن نبوده است که اسلام را ظاهر و آشکارا سازد و یا آن را بر دیگر ادیان غلبه دهد و…
عزرتمونی کما عزرتم من کان من قبلی، مع ای امام تقاتلون بعدی؟ مع الکافر الظالم اللذی لا یومن بالله و لا برسوله قط؟ و لا ظهر الاسلام؟ هو و بنیامیه الا فرقا من السیف و لم یبق لبنیامیه الا عجوزا درداء لبغت دین اله عوجا هکذا قال رسول الله (ص) [۳۰۰].
البته مردم میدانستند که معاویه آنچنان است که امام میگوید، ولی غفلت بسیار، تبلیغات زیاد، رفاه طلبی و آسایش خواهی فراوان چشمان آن را بسته بود، آنچنان که تنها امروز را میدیدند و دورنمای فردا از نظرشان محو شده بود. و ما در فصول بعد خواهیم دید. آنها زمانی یافتند که دیگر دیر شده بود و تازیانه بنیامیه چنان نفس از آنها گرفته بود که توان آه برآوردن نداشتند.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *