امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام حسن پس از صلح

آری صلحی صورت گرفت ولی چه صلحی که برای امام و مومنان راستین ماتم و غم را به همراه آورد. صلح او صلحی سازشکارانه نبود، بلکه صلحی محترمانه بود، ناشی از درک ضرورت زمان در طریق حفظ مصالح امت اسلامی بود. اما حق این است اعتراف کنیم که امام در این راه خود را فدا کرده بود.
آری او خویش را قربانی و فدا کرده تا اسلام زنده بماند، تشیع جوان نمیرد، آثار اسلامی بدست افراد رذل و پست مندرس و نابود نگردد. او اصل صلح کردن نبود، بلکه صلح و شرایط آن بر او تحمیل شده بود. شرایط، مساعد داخل و خارج دست به دست هم داده و صلح را به وجود آورده بودند.
[صفحه ۲۲۱]
پس از صلح غمی عظیم امام را فراگرفته بود. آنچنان که سال صلح را برای امام سال غم نامیدهاند. اگر چه برخی کوشیدهاند آن را سال وحدت و ائتلاف بنامند. راه بدبختیهای بزرگی به روی امت اسلامی از آن سال گشوده شد و مردم بیوفای عراق به چنان مخمصهای گرفتار آمدند که حتی حدس و گمان آن را نداشتند.
سال صلح سال غم است، سال آغاز شاهنشاهی در دنیای اسلام است، سال تبدیل خلافت به سلطنت است. سال خلع ید از متولیان و صاحبان اصلی اسلام است و جا داشت که همه مسلمانان آگاه و دلسوز نسبت به آن اندوهگین باشند.
[صفحه ۲۲۲]
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *