امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام حسن پیش از امامت

عمر شریف امام مجتبی (ع) حدود ۴۷ سال است که از این مدت حدود ۱۰ سال (از ۴۰ تا ۵۰ هجری) مدت امامت حضرت را شکل میدهد. اما سی و هفت سال دیگر عمر امام را به دو دوره میتوان تقسیم نمود، نخست دوران خردسالی و نوجوانی که در زمان رسول الله (ص) و خلیفه اول و دوم سپری شده است. در این باره در بخش نخست گفتگو شد.
دوم دوران جوانی و میان سالی حضرت که از اواخر دوران عمر شروع تا پایان حکومت داری امام علی (ع) پایان میپذیرد. این دوران یکی از حساسترین دوران از لحاظ جریانهای اجتماعی بوده است. و به همین لحاظ عرصهی بروز موضعها و هویتهای افراد سرشناسی مانند امام همام میباشد.
موضع امام مجتبی در دوران خلفا و دوران امام علی (ع) همان موضع امام علی (ع) میباشد که در سیاستهای عمومی کشورداری دخیل و در عرصههای متفاوت نقش آفرینی مینمود. در دوران خلفا
[صفحه ۸۸]
حسن بن علی در مسائل سیاسی، اجتماعی و حتی نظامی با اشراف پدرش نقش داشتند. وی گرچه خلافت خلفا را مشروع نمیدانستند، لیکن این گونه نبود که مصالح عمومی جامعه را نادیده انگارند و از صحنههای اجتماعی منزوی باشند. سیاست عمومی حضرت مشارکت در امور اجتماعی بود، حتی در صحنههای جهاد علیه دشمنان اسلام مشارکت مینمود و در فتوحات امت اسلامی سهیم بودند.
برگرفته از کتاب امام حسن علیه السلام الگوی زندگی نوشته: حبیب الله احمدی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *