حوادث، وقایع، هجرت

امام علی و جو شهادت

جو ماه رمضان جو شهادت بود. علی (ع) بر اثر پیشگوئیهائی که از رسول خدا (ص) داشت میدانست این ماه را به فرجام نخواهد رساند و چنان میزیست که گوئی انتظار زمان موعودی را میکشید. هر شب مهمان یکی از فرزندان و سرگرم تبادل انس و محبت و روابط رحمی بود.
برخی از اسناد ما نشان میدهند که علی (ع) در شب مرگ در خانه حسن (ع) بود (نه خانه امکلثوم) و سحرگاه خواست از خانه خارج شود که مرغابیها به فریاد آمدند. و
[صفحه ۱۳۴]
امام وقوع حادثهای را پیش بینی کرد و فرمود لا حول و لا قوه الا بالله، صداهائی است که نالههائی را به دنبال دارد [۱۸۱].
حسن پرسید چرا این وقت شب از خانه بیرون میروید؟ فرمود، خوابی که دیشب دیدهام مرا واداشت که این هنگام بیرون روم، پرسید پدر چه خوابی؟ جواب داد:
خواب دیدم که جبرئیل از آسمان بر کوه ابوقبیس آمد، دو سنگ را برداشت، بر بام کعبه آمد. آن دو سنگ را به هم کوبید. سنگها خاکستر شدند و خاکستر در همه خانههای مکه و مدینه پراکنده شد. پرسید پدر، تعبیر خواب چیست؟ فرمود پدرت کشته میشود و خبر مرگ آن در سراسر خانههای مکه و مدینه پراکنده خواهد شد پرسید پدر، این فاجعه کی واقع میشود؟ از قول قرآن پاسخ داد: هیچ کس نمیداند فردا چه خواهد داشت و ما تدری نفس ماذا تکسب غدا [۱۸۲] فقط میگویم قاتل من ابنملجم است – پدر پس او را بکش تا از شرش در امان مانی. فرمود قصاص قبل از جنایت چه معنی دارد؟ لا یجوزبا القصاص قبل الجنایه، و الجنایه لم تحصل الا منه [۱۸۳].
و پارهای از اسناد گویند که حسن (ع) را سوگند داد که او را تنها بگذارد و به بستر خود برود و امام به ناچار امتثال فرمان نمود. و البته اسناد دیگری هم هستند که میگویند که او به فاصلهای اندک از امام به دنبالش روان بود و حتی با او وارد مسجد شد.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *