سیره عملی و رفتاری

امام مجتبی و فریادرسی محرومان

آن بزرگوار از نظر دستگیری بیچارگان و درماندگان و تامین احتیاجات محرومان بسیار کوشا بود که روش آنحضرت در این جهت زبانزد عام خاص بود و وجود آن بزرگوار آرامبخش دلهای دردمند و پناهگاه مستمندان و بینوایان بود. هیچ فقیری از در خانهی او دست خالی بر نمیگشت، هیچ آزردهدلی شرح پریشانی خود را نزد آن حضرت بازگو نمیکرد، جز آنکه، مرهمی بر دل آزرده او مینهاد.
از تمام امکانات خود برای رفع نیاز حاجتمندان استفاده میکرد. گاهی که کمک مستقیم برای او مقدور نبود، بطور غیر مستقیم در رفع نیازمندیهای آنان تلاش میکرد و گره از مشکلات گرفتاران میگشود. مثلا روزی مرد فقیری درخواستی از آن بزرگوار کرد، و آن روز امام مجتبی چیزی در دست نداشت و از یکطرف نمیخواست فرد بینوائی از در خانهاش ناامید برگردد، لذا فرمود:
آیا حاضری تو را به کاری راهنمائی کنم که به مقصودت برسی و آن این است، که امروز دختر خلیفه از دنیا رفته و خلیفه عزادار شده است، ولی هنوز کسی به او تسلیت نگفته است. نزد خلیفه برو و با سخنانی که به تو یاد میدهم، به وی تسلیت بده از این راه به هدف میرسی، گفت چگونه تسلیت بدهم. فرمود: وقتی نزد خلیفه رفتی بگو:
الحمد لله الذی سترها بجلوسک علی قبرها و لا هتکها بجلوسها علی قبرک، یعنی شکر خدا را که دخترت پیش از تو از دنیا رفت و در زیر خاک پنهان شد و زیر سایهی پدر بود، ولی اگر خلیفه پیش از او از دنیا میرفت دخترت پس از مرگ او دربدر میشد و ممکن بود مورد هتک قرار گیرد
آن فقیر این چنین تسلیتی را به خلیفه گفت و این جملههای عاطفی در روحیه خلیفه اثر
[صفحه ۳۱]
گذارد و از حزن و اندوه او کاست و دستور جائزه به او داد، آنگاه خلیفه پرسید، این سخن از تو بود؟ گفت، نه، حسن بن علی (ع) آن را به من آموخت، خلیفه گفت راست می گوئی.
او کانون سخنان فصیح و شیرین است. با این تدبیر خردمندانه امام مجتبی (ع) گره از کار آن مرد بینوا گشود و مشکل او را برطرف نمود. [۳۸].
برگزیده از کتاب تعالیم امام حسن مجتبی(ع)به زبان دعا و حدیث نوشته آقای حسن کافی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *