حوادث، وقایع، هجرت

اهمیت صلح امام حسن مجتبی (ع)

صلح او با معاویه، اگر چه بحثهای تند و حادی را حتی در قرون بعدی برانگیخت، ولی تعمق در آن به آدمی حق میدهد که از آن به دفاع برخیزد. چکیده و نتیجه ما وقع صلح این آگاهی را برای ما حاصل میکند که او به جای این که با تیر و شمشیر به سراغ دشمن رود و او را از پای بدر آورد، با نرمش و سازش و دادن امتیازی دور اندیشانه به پیش رفت. راه و روش امام به واقع انقلابی عظیم بود که در آن او با تمام قوا با دشمن خود جنگیده و بر حریف پیروز آمده است.
صلح او برای خودش نیز جهادی عظیم و صدمات آن حتی دردناکتر از صدمه تیر و شمشیر بود. او با تاکتیک جدید مبارزاتی خود میدانی نبردی گسترد به پهنای همه سرزمینهای اسلامی، که در آن میدان نه تنها با معاویه، بلکه با همه مدعیان دروغین، و با همه سرکردگان بنیامیه و هم فکرانش جنگید.
او با صلح خود معاویه را رسوا کرد، از چهره زهد مآبانهاش نقاب برداشت، دشمنی او را به اسلام و پیامبر (ص) نشان داد، خفتگان و فریب خوردگان را بیدار کرد و زمینه را برای قیام حسینی (ع) فراهم نمود. به نظر ما اگر او با معاویه صلح نمیکرد اسلام از میان میرفت و بانگ اذان به همان گونه که معاویه انتظارش را میکشید خاموش میشد حتی اسم و رسمی از اسلام باقی نمیماند و حق و باطل جدا به هم آمیخته میگردید و این مسالهای است که ما در طول بحثهای خود بدان اشاراتی خواهیم داشت.
و نتیجهای که فعلا از این بحث به دست میآوریم این است که صلح او نه به خاطر مال بود، نه شهوترانی، و نه ترس (آنگونه که برخی از مورخان جاهل، مغرض و قشری پنداشتهاند.) او را از بذل جان در راه اسلام عزیز دریغی نبود و ما جلوههای جانبازی او را در عرصههای نبرد میبینیم. آنچنان که پدرش علی (ع) خطاب به اطرافیان میفرمود: املکوا عنی هذالغلام… جلوی او را بگیرید که با جان باختن او در میان دریای لشکر،

[صفحه ۱۷]
موجب قطع دودمان رسول (ص) خواهد شد.
او با صلح خود، و صبر و تحمل بیمانندش شالوده قیام حسینی (ع) را ریخت و برای اسلام شکوه و نصرتی ابدی فراهم آورد و به گفته مرحوم شرف الدین، واقعه شهادت در کربلا بیش از آنکه حسینی (ع) باشد حسنی (ع) است و این سخن بیحسابی نیست.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *