از دیدگاه قرآن

اولین پیام بعد از توحید در قرآن

رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله در اولین دعوت مردم به توحید و امامت و رهبری
[صفحه ۳۲]
آیه کریمهی «و انذر عشیرتک الاقربین [۱۲]» را ابلاغ کرد و سپس در آن روز (یوم الدار) به خویشاوندان خود – که چهل نفر بودند – فرمود: «یا بنی عبدالمطلب انی و الله ما اعلم ان شابا فی العرب جاء قومه بافضل مما جئتکم به انی قد جئتکم بخیر الدنیا و الآخره و قد امرنی الله ان ادعوکم الیه فایکم یوازرونی علی هذا الامر علی ان یکون اخی و وصیی و خلیفتی فیکم؛
ای فرزندان عبدالمطلب! به خدا سوگند هیچ کس از مردم برای کسان خود چیزی برتر از آنچه من برای شما آوردهام نیاورده است، من خیر دنیا و آخرت را برای شما آوردهام. خدایم به من فرمان داده که شما را به سوی او بخوانم؛ کدام یک از شما پشتیبان من خواهید بود تا برادر و وصی و جانشین من در میان شما باشد.»
در آن هنگام سکوت بر جمع حاکم شد و همگی در فکر فرو رفتند؛ علی علیهالسلام (که جوانی پانزده ساله بود) به پا خاست و فریاد برآورد: «انا یا نبی الله اکون و زیرک علیه؛ ای پیامبر خدا، من آمادهی پشتیبانی از شما هستم.» پیامبر صلی الله علیه و آله سه مرتبه تکرار کرد، فقط علی بن ابیطالب علیهالسلام در حضور همه با رشادت کامل جواب مثبت داد، آنگاه پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود:
«ان هذا اخی و وصیی و خلیفتی فیکم فاسمعوا له و اطیعوه [۱۳]؛ مردم! این جوان (علی بن ابیطالب) برادر، وصی و جانشین من میان شماست، به سخنان او گوش دهید و از او پیروی و اطاعت کنید.»
برگرفته از کتاب حقایق پنهان نوشته آقای احمد زمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *