حوادث، وقایع، هجرت

بدرقه ها و استقبالها از امام حسن بعد از صلح

سرانجام روز موعود فرارسید و امام قصد ترک کوفه کرد. مردم به دنبال او روان شدند و با یاد آوردن خاطره علی (ع)، خود امام، و شاید هم به خاطر احساس گناهی که از بیوفائیها و مسامحهها داشتند زار زار بگریستند و در این گریه و اندوه سهم شیعیان خالص بیشتر بود.
امام همه آنها را با روی خوش پذیرفت، و به آنان دلداری داد، دربارهشان دعا و خیرخواهی کرد و مخصوصا سفارش کرد که متحمل باشند و انچه بر سرشان میآید با مقاومت و صبر اسلامی در برابر آن موضع بگیرند. و بدینسان از کوفه بیرون آمد و از دیدرس مردم دور شد.
از کوفه تا مدینه به هر جا که وارد میشد مردم به استقبالش میشتافتند و در حین خروج از آن شهر و آبادی بدرقهاش میکردند و این نشان میداد که امام در دل مردم جای دارد ولی ظواهر امر سبب میشد که آنها از امام حمایت نکنند.
گاهی در طی مسیر برای آنها که هنوز مساله صلح را نتوانسته بودند هضم کنند
[صفحه ۲۷۳]
سوالاتی وجود داشت که از امام میپرسیدند و امام با آرامش و تحمل جواب میداد و به همین گونه گذشت تا وارد مدینه شد مردم به استقبالش آمدند و امام را در میان گرفتند و اعلام شادی نشاط کردند. او در مدینه اقامت گزید و قریب ۱۰ سالی را زندگی کرد.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *