اخلاق و فضائل

بزرگ منشی امام حسن در بخشش

سوار بر اسب زیبائی بود. به شاعری که قبلا مذمت امام را کرده و او را هجو نموده بود برخورد کرد، و گفت چه اسب زیبائی است [۴۷۶]! امام دریافت که او را در دل علاقهای به
[صفحه ۳۳۱]
این مرکب است از اسب پیاده شد که آن را به تو بخشیدم [۴۷۷].
به فقیر عطا میکرد، نه تنها در حدی که او زندگی کند، بلکه کمی فراتر از آن. و در مواردی در آمد یک مدت دراز زندگی او را تامین میکرد. و یا کارگاهی و تشکیلاتی برای او در نظر میگرفت که او میتوانست برای مدت درازی راحت زندگی کند. و در این راه از همه فراتر عمل میکرد. فردی به عبدالله بن جعفر که بخشندهای معروف بود گفت چرا تو به اندازه حسن و حسین بخشش نکنی. او گفت وای بر تو، مرا با آنان برابر میدانی؟ آنها چهرگان درخشان اسلامند.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *