اخلاق و فضائل

بزرگ منشی امام حسن

با اینکه خردسال بود اما پیامبر اکرم او را با کمی سن، در برخی از عهدنامهها گواه میگرفت. واقدی میگوید: پیامبر برای (ثقیف) عهد ذمه بست، خالد بن سعید آنرا نوشت، امام حسن و امام حسین (ع) آنرا گواهی فرمودند. [۱۱].
و نیز آنگاه که پیامبر به امر خدای تعالی با اهل نجران به مباهله برخاست امام حسن و امام حسین و حضرت علی و فاطمه (ع) را به فرمان خدا همراه خویش برد و آیهی تطهیر در طهارت و عظمت آن بزرگواران نازل گردید. [۱۲] پیشوای دوم شیعیان در خردسالگی دارای چنین منزلتی
[صفحه ۱۸]
بود. در روایت است که پیامبر دست حسن و حسین را گرفته و پدر و مادر آن دو همراه بودند، فرمود: هر کس این دو فرزند را با پدر و مادرشان دوست داشته باشد جای او در بهشت است. [۱۳].
عن الدار قطنی عن ابنعمر، قال رسول الله، ابنای هذان سیدا شباب اهل الجنه و ابوهما خیر منهما. [۱۴].
دار قطنی از پسر عمر روایت کرده است که پیامبر فرمود: این دو فرزندم حسن و حسین دو سید جوانان اهل بهشتند و پدر آنها (علی «ع») از آنان برتر است.
عن الراغب عن ابیهریره، و بریده، رایت النبی (ص) یخطب علی المنبر ینظر الی الناس مره و الی الحسن مره و قال ان ابنی هذا سیصلح الله به بین فئتین من المسلمین. [۱۵].
راغب از ابوهریره و بریده روایت کرده که رسول خدا را در منبر دیدم که خطبه میخواند گاهی به مردم، گاهی به حسن نگاه میکرد، آنگاه فرمود: تحقیقا به زودی به وسیلهی این فرزندم خداوند بین دو گروه از مسلمانان را اصلاح خواهد کرد.
قالت فاطمه، یا رسول الله هذان ابناک فانحلهما فقال رسول الله، اما الحسن فنحلته هیبتی و سوددی، و اما الحسین فنحلته سخاوتی و شجاعتی، و فی روایه اخری، اما الحسن فانحله الهیبته و الحلم، و اما الحسین فانحله الجود و الرحمه. [۱۶].
حضرت زهراء فرمود: به پدرم رسول خدا (ص) گفتم ای رسول خدا صلی الله علیه و آله حسن و حسین دو فرزند شما هستند ارثی بآنها عنایت فرما، پیامبر (ص) فرمود: آنچه حسن از من ارث میبرد، هیبت و سیادت و آقائی من است اما حسین از من سخاوت و شجاعت را به ارث میبرد.
در روایات دیگری است که فرمود: ارث من به حسن هیبت و حلم، و به حسین جود و رحمت است.
[صفحه ۱۹]
در ایام کودکی حسنین، روزی پیامبر (ص) مشغول استراحت بود در این هنگام حسن مجتبی (ع) آب خواست رسول خدا روی علاقهی خاصی که به فرزند خود داشت شخصا بپا خواست و مقداری شیر دوشید و ظرف شیر را به دست حسن داد و نوشید… [۱۷] در فصول المهمه، ابنصباغ از عبدالله بن شداد روایت میکند که پدرش گفت با پیامبر خدا برای نماز عشاء بیرون رفتم و حسن را با خود آورده بود، پس از آنکه پیامبر (ص) به سجده رفت حسن بر دوش او بالا رفت رسول خدا آنقدر سجده را طول داد تا حسن فرود آمد، مردم پس از نماز گفتند یا رسول الله وحی نازل شده بود، فرمود: نه فرزندم حسن بر دوش من بالا رفت خواستم او فرود آید لذا ذکر سجده را طول دادم. [۱۸].
این بود احترامی که پیامبر خدا (ص) برای امام حسن به گفتار و رفتار خود نائل بود لذا مدرک بن زیاد به ابنعباس میگوید که تو برای حسن و حسین (ع) رکاب میگیری و لباسشان را مرتب میکنی و حال آنکه نسبت به آنان سالخوردهای جواب داد ای فرومایه تو چه دانی اینها کیاند، اینان پسران رسول خدایند، و آیا این لطف خدا بر من نیست که رکاب آنها را بگیرم. [۱۹].
امام حسن مجتبی (ع) نه تنها از نوازشهای پدر و مادری نمونه و با فضیلت همچون علی و فاطمه زهراء (ع) بهرهمند بود بلکه تحت تربیت و نوازش و مراقبت پیامبر (ص) بسر میبرد و فوقالعاده مورد علاقهی آن حضرت و عضوی از اعضاء خاندان پیامبر که کانون وحی و سرچشمهی فضیلت بود بشمار میرفت.
برگزیده از کتاب تعالیم امام حسن مجتبی(ع)به زبان دعا و حدیث نوشته آقای حسن کافی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *