شهادت

بسته بودن راه شهادت بر امام حسن

این واقعیتی است که بگوئیم این حسن بن علی (ع) نبود که از مرگ و شهادت گریز داشته باشد، بلکه این شهادت سرخ بود که از حسن (ع) میگریخت و یا در عبارتی دیگر بگوئیم که راه شهادت خونین به روی او بسته شده بود.
حسن بن علی (ع) کسی نبود که در راه وصول به هدف از جان خود بترسد که تاریخ او را فردی شجاع معرفی کرده است، او در جنگ جمل و صفین و نهروان چنان خود را به کام مرگ میافکند که علی (ع) بر جان او نگران میشد و گاهی میفرمود او را نگهدارید و نگذارید به پیش رود املکوا عنی هذا الغلام.
به گفته شیخ راضی آل یاسین برادرش حسین (ع) نه از او قویتر و شجاعتر بود و نه از او برنده شمشیرتر، و نه در ورود به مهلکهها از او پیشقدمتر و پرسابقهتر. دو برادر هم خصال و در همه مزایای انسانی هم طراز بودند [۳۳۹].
اما مساله حسن این است که شهادت سرخ در دسترس او نیست و وظیفهاش سیر در مسیری است که جز آن نمیتواند راه دیگری را انتخاب کند.
او بهانه زیستن را نمیجست که میخواست با مرگ و حیاتش سرنوشت جدیدی را برای اسلامی که در حال احتضار بود رقم زند. اقدام به کاری کرد که به حالش و هم به مال و آبرویش وصل بود. او در راه حیات اسلام از هیچ جانبازی مضایقه و دریغ نداشت که عمری را در راه این مجاهده کرده بود.
او را به دنیا دوستی متهم کردند که کمال بیانصافی است. طمع دنیا را در دل او جایگاهی نبود که او به ملک ابدی پایبندی داشت و چنان هم نبود که معاویه را به خلافت اصلح بداند که جو و شرایط زمان او را وادار به تسلیم امر کردند.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *