خاندان

تبار و بیت امام حسن مجتبی (ع)

مساله بیت و تبار دو مساله مهم و مورد استناد اسلام در بیان فضیلتهاست. این سخن نه بدان معنی است که اگر کسی از تبار بالاتر و یا از بیت اشراف باشد در پیشگاه خداوند حسابی پاک و صاف و نجاتی قطعی و مسلم دارد که امام سجاد (ع) از قول آباء و از جد خود پیامبر اکرم (ص) نقل کرده است:
الجنه للمطیعین، و لو کان غلاما حبشیا – و النار للعاصین و لو کان سیدا قرشیا بهشت برای کسانی آفریده شده است که اطاعت فرمان خدا کنند، اگر چه آن مطیع غلامی سیه پوست و از تبار سیاهان باشد. و دوزخ برای گنهکاران و افراد نافرمان است اگر چه از تبار قریش و سید باشد.
این است که در عین حال برای بیت و تبار اهمیت قائلند بدان خاطر است که افراد آدمی در بیت پدر و مادر تربیت میشوند. و شوون حاکم در بیت بر اهل البیت اثر میگذارد. اگر فردی در خانوادهای بزرگ و باوقار تربیت شود آثاری از برزگی و عظمت را با خود همراه میآورد و بر عکس اگر در بیت پست و فرومایه، و در محیط کثیف عیش و نوشها، فسادها و تبهکاریها پرورش یابد جلوههائی از آن اثرات با خود همراه خواهد کرد.
وضع به همین گونه است در مورد تبار، اگر کسی را پدر و مادر و اجدادی گرانقدر باشد از طرز فکر و تادیب آنها بهرهای مثبت و سازنده میگیرد و اگر آنان افرادی پست و آلوده باشند آثار سوء تربیتشان در فرزندان نفوذی خواهد گذارد. به همین خاطر است که رسول گرامی اسلام در ازدواج و انتخاب همسر ما را به رعایت شرایط بیت و پدر و مادر توصیه میکند و هم کرامتهای افراد را نشات گرفته از مکرمتهای اخلاق والدین و ژنهای سرایت کننده آنها به نسل ذکر میکند: حسن الاخلاق، برهان کرم الاعراق [۱].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *