امامت و رهبری، حاکمان زمان

تصریح بر امامت حسن بن علی از سوی امام علی

حماد بن عیسی از عمرو بن شمر و او از جابر بن عبدالله نقل میکند که امام باقر علیهالسلام فرمود:
«اوصی امیرالمومنین علیهالسلام الی الحسن و اشهد علی وصیته الحسین علیهالسلام و محمدا و جمیع ولده و روساء شیعته و اهل بیته، ثم دفع الیه الکتاب و السلاح، ثم قال لابنه الحسن: یا بنی امرنی رسول الله صلی الله علیه و آله ان اوصی الیک و ان ادفع الیک کتبی و سلاحی کما اوصی الی رسول الله و دفع الی کتبه و سلاحه، و امرنی ان آمرک اذا حضر الموت ان تدفعه الی اخیک الحسین… فقال: یا بنی انت ولی الامر و ولی الدم فان عفوک فلک و ان قتلت فضربه مکان ضربه و لاتاثم [۲۷۱]؛ امیرالمومنین علی بن ابیطالب علیهالسلام در آخرین روزهای عمر خویش به فرزندش امام مجتبی علیهالسلام وصیت کرد و در آن هنگام، حسین و محمد و همهی فرزندانش و بزرگان شیعه و اهل بیت را بر آن گواه گرفت، سپس کتاب و
[صفحه ۱۷۲]
سلاح مخصوص خویش را به وی داد و فرمود: فرزندم حسن! فرمان داد رسول خدا صلی الله علیه و آله بر من تا تو را وصی خود قرار دهم و کتابها (نوشتهها) و سلاح خویش را به تو دهم، همانطور که رسول خدا صلی الله علیه و آله با من چنین کرد و کتابها و اسلحهاش را به من واگذار نمود و رسول خدا صلی الله علیه و آله دستور داد که به تو فرمان دهم، هرگاه مرگت فرا رسید، آن کتاب و سلاح را به برادرت حسین بسپار. آن گاه فرمود: فرزندم! تو ولی امری و نیز ولایت و اختیار قصاص خون من در دست تو است، چنانچه خواستی عفو کن و اگر تصمیم بر قصاص گرفتی، در برابر هر ضربت، ضربتی بزن و از این تعدی و زیادهروی نکن».
همانند حدیث فوق را سلیم بن قیس نیز روایت کرده است. [۲۷۲].
برگرفته از کتاب حقایق پنهان نوشته آقای احمد زمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *