سیره عملی و رفتاری

تغییر مسیر مبارزه امام حسن با معاویه

اما فرصتی یافت تا به ارزیابی شرایط خود و سیاست تاریخی خود بیندیشد. خود را یافت و مطمئن بود که فردی جاه طلب و مقام دوست نیست، ناپخته و خام هم نیست که عمری را در کوره راههای حوادث گذرانده و دوران پرپیچ و تاب حیات اسلام را معاینه کرده و سالها در عصر خلفا و مخصوصا در دوران خلافت پدر زندگی گذرانده و فردی پخته و مجرب است.
آینده اسلام را در نظر آورد و میدید که در صورت جنگ چگونه ممکن است سوسوی امروزش نیز نابود گردد ولی او با تغییر تاکتیک میتواند این مختصر را برای چند صباحی زنده دارد تا دور از هیاهوی جمع به درمان و قیامش وادارد و با نهضت خونین برادرش آن را زنده سازد.
با تغییر تاکتیک و شیوه مبارزه خون ریخته نمیشود، مردم روشن و آگاه میشوند، نهاد معاویه آشکار و معرفی میشود. حقانیت او روشن و حیله و نیرنگ خصم برملا میگردد. اما مشکلی که وجود دارد این است که امکان دارد او در گردونه این استراتژی خرد و له و نابود شود.
چاره در این بود که خود را فدا کند. در راه اسلام از خود بگذرد و جان خود را ارزانی دارد. این مساله بس سخت و دشوار بود اما نه برای حسن (ع) که اصولا خاندانش همه قربانی اسلام بودند: مادرش فاطمه علیهاالسلام را بنگرید که پهلوی شکستهاش بهترین گواه است. پدرش را ببینید که فرق شکافتهاش سند گذشت و فداکاری او برای اسلام است،
[صفحه ۲۱۰]
برادرش حسین سیدالشهداء را ببینید، خواهرش زینب را، و برادر سقط شدهاش محسن (ع) را، و آن خواهر معصومهاش زینب صغرا را و…
بدین سان مساله از خود گذشتن برای او مهم نیست – پس مسیر مبارزه را تغییر میدهد، با شرایط و وضع تازهای به پیش میرود، سرانجام چه خواهد شد؟ او را مذل المومنین میخوانند؟ بخوانند. به او زخم زبان میزنند؟ بزنند. او را مسموم میکنند؟ مگر برای خدا نیست؟ چه عیبی دارد؟ و… و بدین سان مصمم به اتخاذ این راه و روش شد.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *