پدر و مادر (شجره نامه)

تنهائی امام علی در کوفه

علی (ع) در کوفه تنها بود. زیرا بسیاری از دوستان و یاران مخلص او در مدینه و یا در تبعید جان داده بودند. عدهای از آنان به علت کبر سن حال و توان همراهی او را در کوفه نداشتند و حتی بعضی از اعضای خانواده و بیت او در مدینه ماندند. و از همه مهمتر او در کوفه به فراق پیامبر (ص) و دوری از مزار فاطمه علیهاالسلام محکوم بود، و امکان تسلیت یافتن برای او اندک بود.
از سوی دیگر او در کوفه فردی جدیدالوارد است، دوستان و آشنایانی جز در چارچوب وظایف و رسالت دینی خود ندارد. فرزندانش با او همراهند ولی یک شهر مردم و چند آشنای محدود! به گفته فردی بزرگ و رجال نویسی معروف، کشی، که از امام باقر روایت میکرده، از میان کوفیان ۵۰ نفر که حق حضرت و امامت او را خوب بشناسند نبودند [۱۵۶].
از رمزهای تنهائی علی این است که او فرمانروائی است سوای فرمانروایان دیگر، قاضی است اما فتوای باطل نمیدهند، داور است اما در مسیر ناحقی و ناروائی نیست. حاکم مردم است اما دست کارگزاران را در رشوه و چپاول بازنمیگذارد.
[صفحه ۱۲۲]
حکومت میکند اما در پیشگاه خدا و وجدان شرمنده نیست. و با قدرت خود هر صاحب حقی را به حق میرساند اگر چه او فردی خاک نشین باشد و متجاوز را از مسند خود به خاک مینشاند اگر چه صدرنشین باشد.
این شیوه از حکومت اگر چه مورد رضای خالق است ولی اقلیتهائی در خلق را بدان رضایت نیست همان اقلیتی که در میان عامه نفوذ دارند و با وسوسهها و تردید برانگیزیها سعی دارند دور و بر او را خالی کنند و نگذارند او به کار و راهش ادامه دهد و ای چه بسا که دست اندازهائی در سر راه او ایجاد کنند.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *