اخلاق و فضائل

حالات امام حسن

گفتیم که امام در عبادت از همه پرستندهتر بود. آنها که امام را در عبادت و برخی از حالات او را در مناجات تلاوت قرآن، نماز، حج و حتی جهاد دیدهاند تعبیراتی از او کردهاند که برای ما قابل فهم نیست. مثل حالت از خود بیگانه شدن، وضع و شرایط خود را نادیده گرفتن، درد خود را فراموش کردن، رنگ باختن، در عرض حال در پیشگاه خداوند به لکنت افتادن، گریستن و…
چنان بود که گوئی بردهای ناچیز در پیشگاه قدرتی مسلط و آمر ایستاده و دارد سخن میگوید، در وضو، در نماز، حال و وضعیتی شگفتآور داشت. خود را در شرایطی میدید که کاملا از اطرافیان غافل میشد. مثلا هر بار که وارد مسجد میشد به همان حالت خود را نشان میداد و تکرار در ورود از آن وضعیت و حالت نمیکاست.
یادها
از نکات مهمی که در امر عبادت و در گزارش حالات او ذکر کردهاند مساله یادهاست.
– از شنیدن نام مرگ و هول قیامت میلرزید.
– از شنیدن داستان بعث و نشور در روز قیامت شدیدا گریه میکرد [۵۹۲].
[صفحه ۳۷۵]
– از یاد قبر و تنهائی در آن بلند بلند گریه میکرد.
– از یاد مساله صراط و حساب خدا میگریست.
– از یاد بهشت و دوزخ مضطرب و پریشان خاطر میگشت.
– از شنیدن حدیث موقف و عبور و گذر از آن سر در گریبان داشت.
و در همه احوال از او دیده نشد جز آنکه به یاد خدا و زبانش به ذکر پروردگار باشد. حال یادش حال خوف بود و نوشتهاند که در آن چون مارگزیدگان به خود میپیچید [۵۹۳].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *