امامت و رهبری، حاکمان زمان

حسنین در لحظات پایانی عمر پیامبر

جابر بن عبدالله انصاری میگوید:
«دخلت فاطمه علیهاالسلام علی رسول الله صلی الله علیه و آله و هو فی سکرات الموت… ثم دخل الحسن و الحسین علیهماالسلام فانکبا علی رسول الله صلی الله علیه و آله و هما یبکیان و یقولان: انفسنا لنفسک الفداء یا رسول الله، فذهب علی علیهالسلام لینحیهما عنه فرفع راسه الیه، ثم قال: دعهما یا اخی یشمانی و اشمهما و یتزودان منی و اتزود منهما فانهما مقتولان بعدی ظلما و عدوانا فلعنه الله علی من یقتلهما ثم قال یا علی انت المظلوم بعدی و انا خصم لمن انت خصمه یوم القیامه [۸۱]؛
فاطمهاطهر علیهاالسلام در آخرین لحظات عمر و به هنگام جان سپردن پدر، بر آن حضرت وارد شد… بعد از دقایقی حسن و حسین نیز وارد شدند و خود را بر روی بدن جدشان انداختند، در حالی که اشک بر گونههایشان جاری بود؛ فریاد میزدند: جانمان فدای تو ای رسول خدا. در آن هنگام علی بن ابیطالب علیهالسلام
[صفحه ۶۳]
نزدیک شد و خواست آن دو را از روی بدون آن حضرت کنار بکشد. پیامبر سر را بلند کرد و رو به علی فرمود: برادرم علی! آن دو را به حال خود واگذار تا مرا استشمام کنند و از من بهره ببرند و من نیز آنان را ببویم و بهره ببرم، همانا آن دو به شهادت خواهند رسید و با ستم و دشمنی کشته خواهند شد، پس نفرین خدا بر قاتلان آنها باد و سپس فرمود: ای علی! تو هم بعد از من ستم خواهی دید و من تا روز قیامت، دشمن کسانی هستم که تو با آنان دشمن باشی.»
[صفحه ۶۷]
برگرفته از کتاب حقایق پنهان نوشته آقای احمد زمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *