از دیدگاه اندیشمندان و بزرگان

خاطره‌ای از علامه طباطبایی درباره امام حسن علیه السلام

خاطره‌ای از علامه طباطبایی درباره امام حسن علیه السلام
حجت‌الاسلام محمدحسین قرنی، کارشناس ارشد مذهبی در بخشی از سخنان خود با بیان اینکه هر جا صحبت از امام مجتبی (ع) می‌شود، مسأله صلح آن حضرت با معاویه هم مطرح می‌شود، اظهار می‌کند: اگر نگوییم از اصلی‌ترین مسائل، یکی از اصلی‌ترین مسائل زندگی امام حسن مجتبی (ع) مسأله صلح آن امام با معاویه است. این مهم نیازمند بررسی و تبیین فنی‌تر و دقیق‌تر است. وی می‌افزاید: باید بدانیم و به یاد داشته باشیم که امامت یک عنوانی است که به اقتضای شرایط و زمینه‌های مختلف اقتصادی، نظامی، سیاسی، فرهنگی، اخلاقی بروزها و ظهورهای متفاوتی دارد. ممکن است که یک امام در طول زندگی‌ خود امامت‌های متفاوتی را بروز دهد و امام دیگر، نوع دیگری از امامت را با توجه به شرایط زمان و مکان خود انتخاب کند. قرنی در ادامه سخنان خود در تشریح چرایی و کیفیت صلح امام حسن (ع) به خاطره‌ای در اوایل انقلاب اسلامی ایران اشاره و اظهار می‌کند: در اوایل پیروزی انقلاب یکی از دوستان کویتی‌ام که مجله‌ای را در کویت منتشر می‌کرد، به ایران آمد. از من خواست که مقدمات مصاحبه‌ای فرهنگی با مرحوم علامه طباطبایی (ره) را برای او فراهم کنم. خدمت مرحوم علامه رفتیم و مصاحبه مفصلی در زمینه‌های مختلف فرهنگی با موضوعات مختلف حدیث، کلام، فقه، اصول، تاریخ و حکمت شکل گرفت و در آن نظریات تشیع در حوزه‌های مختلف بیان شد. وی می‌افزاید: مصاحبه ادامه داشت تا اینکه به مسأله امامت و قضیه امامت امام مجتبی (ع) رسید. دوست کویتی من پرسید؛ «شما درباره صلح امام مجتبی (ع) چه نظری دارید و آن را چگونه توجیه می‌کنید؟» مرحوم علامه که در طول مصاحبه با اشتیاق و با سعه صدر به سؤالات پاسخ می‌داد، با شنیدن این پرسش برافروخت و متشنج شد. چند دقیقه‌ای جرأت حرف زدن نداشتیم. پس از دقایقی علامه فرمودند: «آقا، آقا، آقا! مثل اینکه امام حسن مجتبی (ع) در زندگی و در امامتش مرکتب خلافی شده و در طول تاریخ هر کسی به نوعی مسأله را توجیه کرده و حالا هم نوبت به من رسیده که من چگونه آن را توجیه کنم. این چه سؤالی است که مطرح می‌کنید؟ وای بر ما که امام مجتبی (ع) در بین شیعه یک چهره مظلوم و نعوذبالله گنه‌کار است که عملکردش احتیاج به توجیه دارد.» قرنی در بیان ادامه این سخن خود می‌افزاید: همراه با دوست روزنامه‌نگار کویتی‌ام به علامه عرض کردیم که شما در این باره توضیح بفرمایید تا مقداری زنگارزدایی و غبارروبی شود. علامه فرمود: «مظلومیت امام حسن (ع) به این نیست که قبرش چراغ و گنبد و بارگاه ندارد. ما تا اسم مظلومیت امام مجتبی (ع) را می‌آوریم، مسأله قبر و زائر و چراغ و فرش و گنبد را مطرح می‌کنیم.» این بیان علامه قابل تعمق است. قبول نمی‌کنم در بین شیعیان کسی باشد که بپذیرد مثلاً؛ امام رضا (ع) به خاطر داشتن گنبد و مزار و فرش و چراغ امتیاز بیشتری از امام مجتبی (ع) دارد. کسی تصور این معنا را نمی‌کند. به هر حال علامه در ادامه سخنان خود فرمودند که؛ «مظلومیت امام مجتبی (ع) به این است که آن حضرت بین ما شیعیان هم یک چهره متهم است.»

۱ Comment

  1. سلام خاطره علامه طباطبایی در رابطه با امام حسن مجتبی ع رو خوندم ممنون از زحمات شما .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *