احادیث و سخنان

خطابه های امام مجتبی

ابنابیالحدید به نقل از مدائنی مینویسد:
«و کان الحسن اکبر ولد علی و کان سید الاسخیاء حلیما خطیبا و کان رسول الله یحبه [۲۴۰]؛ حسن بن علی بزرگترین فرزند علی بن ابیطالب بود. او سرور
[صفحه ۱۵۵]
سخاوتمندان، حلیم و بردبار و گویندهای توانا بود. رسول خدا صلی الله علیه و آله بسیار دوستش میداشت.»
و نیز طه حسین در کتاب «الفتنه الکبری» مینویسد:
«الحسن قد خطب الناس غیر مره فی حیاه ابیه و بعد وفاته، فلم یعرف الناس منه عیا او حصرا و هو بعد ذلک او قبل ذلک من اهل البیت لم یعرفوا قط بعی او حصر و انما کانوا معدن الفصاحه و اللسن و فصل الخطاب، و قد خطب الحسن فقال خیر ما کان یمکن ان یقال و اصدق ما کان یمکن ان یقال ایضا [۲۴۱]؛
حسن بن علی [علیهالسلام] به هنگام زنده بودن پدر و بعد از آن، سخنرانیهای فراوانی ایراد نمود. مردمی که به سخنانش گوش میدادند، هرگز در او خستگی و سستی و کمبود مطالب مشاهده نکردند. در هر صورت او از خاندانی بود که خستگی و سستی و محدودیت مطالب برایشان ناشناخته بود. خاندان آنها معدن فصاحت و بلاغت و سخن بودند و در شبهات آخرین سخن را میگفتند. آن گاه که خطبه میخواند، بهترین گفتنیها و درستترین مطالب ممکن را ادا مینمود.»
برگرفته از کتاب حقایق پنهان نوشته آقای احمد زمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *