امامت و رهبری، حاکمان زمان

خلافت و نصوص بر امامت امام حسن

مسعودی در کتاب اثبات الصیته مینویسد: هنگامیکه پیامبر از دنیا رفت، هفت سال و چند ماه از عمر امام حسن مجتبی (ع) گذشته بود امام حسن مجتبی (ع) مدت سی سال از زمان امامت حضرت امام علی را درک کرد و حضرت علی (ع) در مدت آن سی سال، امامت و خلافت امام حسن
[صفحه ۳۶]
مجتبی را بوسیلهی آیاتی از قرآن مجید و اخبار و احادیث ثابت میکرد.
شیخ کلینی از مسلم بن قیس هلالی روایت میکند که گفت من در موقع وصیت حضرت علی بن ابیطالب (ع) حاضر بودم. امام علی (ع) و امام حسن (ع) را وصی خود نمود، و امام حسین و محمد حنفیه و جمیع فرزندان و اهل بیت خود و نیز بزرگان شیعیان را بر آن وصیت گواه گرفت. آنگاه نامهها و اسلحهی پیامبر گرامی (ع) را به امام حسن تسلیم کرد و فرمود: ای فرزند عزیزم، رسول خدا به من دستور داد که ترا وصی و جانشین خود نمایم و اسلحهی خود را بتو بسپارم همان طور که پیامبر اکرم (ص) مرا وصی خود قرار داد و کتاب و اسلحه خود را بمن تسلیم کرد، مرا مامور کرده تا بتو دستور دهم که در موقع وفات خود این امانتها را به برادرت حسین بسپاری و او را خلیفه خود گردانی..،
و نیز شیخ کلینی از امام محمد باقر (ع)روایت کرده که فرمود: امام علی (ع) در هنگام وفات خود، فرزندش امام حسن را خواست و فرمود: نزدیک بیا تا آن اسراری را که پیغمبر خدا صلی الله علیه و آله بطور پنهانی بمن فرمود، من هم بتو بگویم و ترا به آن چیزها امین کنم که آنحضرت مرا به آنها امین گردانید. امام حسن (ع) نزدیک رفت و آن حضرت، اسرار الهی را در گوش او خواند.
برگزیده از کتاب تعالیم امام حسن مجتبی(ع)به زبان دعا و حدیث نوشته آقای حسن کافی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *