اخلاق و فضائل

در بلند نظری امام حسن

او فردی بلند نظر بود، کینه احدی را در دل نداشت، از بدکاران و حتی آنها که بر ساحت قدس او جسارت کرده بودند میگذشت. و این درست در مورد امامی است که انقلابی بزرگ است و آنجا که لازم باشد بر میآشوبد.
ولید بن عقبه، آن ناپاکی که آن همه به امام ستم کرده بود بیمار شد. امام به عیادت او رفت. او در عین حال در بزرگواری امام شرمنده شد، و به او گفت آنچه درباره مردم انجام دادهام توبه میکنم اما آنچه درباره پدرت انجام دادهام و گفتهام پشیمان نیستم و توبه نمیکنم و امام حرفی نزد.
برای او خبر آوردند که فلانی در پشت سر تو بد میگفت. امام فرمود با گفتن این سخنان مرا به زحمت افکندی زیرا الآن ناگزیرم هم برای او استغفار کنم و هم برای خودم. [۴۹۹] مروان به او اهانت کرده بود امام فرمود:
تو را به خدا وا میگذارم. اگر سخن به صدق راندی، خدای جزای خیرت دهد، و اگر به
[صفحه ۳۴۰]
دروغ گفتی خدای جزای کذب تو را بدهد. انتقام خدای از من شدیدتر است. در حالی که میتوانست جواب او را بدهد [۵۰۰].
آری، او فردی بلند همت، داری عزت نفس، و بزرگواری و کرم بود، شان خود را بالاتر از این میدانست که با اراذل و اوباش درگیری ایجاد کند. او مصداق این آیه قرآن بود که و اذا مروا باللغو مروا کراما [۵۰۱] و با این آیه قرآن که میفرماید: و اذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما [۵۰۲] و بلند نظری و همت بلند او از شانش نمیکاست.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *