اخلاق و فضائل

در عظمت روح امام حسن

او امام است و رهبر و این خود موجب آن بود که دارای عظمت روح و کمال و بزرگواری باشد و از سوی دیگر دست پرورده افراد کریم و بزرگوار با عظمت بود. و از خانواده خود درس بزرگواری و کرامت نفس گرفت.
در عظمت روح او این بس که مقام و رتبت را فدای عقیده ساخت و در این راه حتی جان و زندگی خود را فدا نمود. چه عظمتی که حاضر شد در پای منبر معاویه، آن دشمن پست و فرومایه بنشیند و سخنان ناهموار او را بشنود ولی برای اسلام دم نیاورد.
بخششها و بزرگواریش عظیم بود. همت عالیش اجازه نمیداد کسی از در خانهاش نومید برگردد به صورت مستقیم و غیرمستقیم به مردم کمک میکرد و گره از مشکلات آنها میگشود. بخششهای او بیسابقه، انفاق او عظیم و حلم و گذشت او بیمانند بود.
جلوهای از عظمت روحش را در این داستان میتوان یافت که دختری داشت از دنیا رفته بود. به او تسلیت گفتند و امام در پاسخ تسلیت گویندگان نوشته بود:
برای من نامه تسلیت دادید، خدای اجرتان دهد. ما به قضای او تسلیم و به رضای او صابریم، اگر چه دل ما از مصایب دوستان و حزن و اندوه آنها به درد آمده است. آری، ما دوستانی داشتیم که از دیدارشان شاد بودیم اما مرگ بر آنها دو اسبه تاخت و ما از مصیبت آنها محزون شدیم. اما دختر من کنیز خدا بود. طریقی را در پیش داشت که دیگران نیز رفته بودند و آیندگان نیز از پس آنها خواهند رفت و السلام [۴۹۲].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *