از دیدگاه اهل بیت

دعای امام حسن در مقام ادب به پیشگاه خدا

و کان (ع) اذا بلغ المسجد رفع راسه و یقول الهی ضیفک ببابک یَا مُحْسِنُ قَدْ اَتَاکَ الْمُسِیءُ فَتَجَاوَزْ عَنْ قَبِیحِ مَا عِنْدِی بِجَمِیلِ مَا عِنْدَکَ یَا کَرِیم
. [۱۳۱] روش امام مجتبی (ع) این بود، هرگاه به در مسجد میرسید سر مبارک خود را به سوی آسمان بلند میکرد این چنین دعا میکرد: ای خدای معبود من، مهمان تو در خانهات ایستاده است، ای خدای نیکو و نیکوکار، براستی، آمده است بنده گناهکار تو، در نزد تو، بگذر و عفو کن، از آنچه زشتی که در نزد من است به حرمت جمال و زیبایی که در نزد تو هست، ای خدای کریم.
دعای دیگری متضمن همین معنی پیش از تکبیره الاحرام در هر نمازی، این چنین وارد گردیده، یَا مُحْسِنُ قَدْ اَتَاکَ الْمُسِیءُ و امرت المحسن ان یتجاوز عن المسی فصل علی محمد و ال محمد و تجاوز عن قبیح ما تعلم منی. ای خدای احسان کننده براستی بنده گناهکار تو به درگاهت آمده و تو امر کردی به انسان نیکوکار، که از بدی بدکار گذشت کند پس رحمت فرست بر محمد و آل او و بگذر از آنچه زشتی و گناه که از من میدانی
بیان
دعای امام حسن مجتبی (ع) و فقرات ادعیه شریفه یاد شده آموزنده و روشنگر چند حقیقت است که در ذیل بآنها اشاره میشود:
اول -رعایت ادب، هنگام مناجات و راز نیاز با خدای تعالی و ذات اقدس او را به بزرگی و صفات جمال و کمال، نام بردن و به ناچیزی و ضعف و نیاز همه جانبه و تقصیر و گناه خود اعتراف داشتن در آثار اسلامی و دعاهای ماثوره از اولیاء اسلام، فقراتی پرمحتوا دیده میشود، که بیانگر کمال ادب، در پیشگاه خدای تعالی، هنگام مناجات با او است و روشنگر این حقیقت است که ذات باری تعالی دارای همه صفات جمال و کمال در بینهایت است و انسان هم موجود ضعیف و ناتوان و نیازمند در بینهایت میباشد به عبارت دیگر، مراحلی از خداشناسی، و خودشناسی به انسان آموخته میشود، به مناجات ذیل توجه کنید.
[صفحه ۷۱]
برگزیده از کتاب تعالیم امام حسن مجتبی(ع)به زبان دعا و حدیث نوشته آقای حسن کافی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *