شهادت

دو برادر دو یار

دو برادر؛ دو یار

فروتنی همراه با احترام، سیره اجتماعی مردان خداست که یکدیگر را برای رضایت الهی اکرام و احترام می کنند. سرّ این مطلب در آن است که غرض اصلی ایشان در روابط با یکدیگر، خشنودی پروردگار است، نه هواهای نفسانی و اغراض دنیوی. از همین رو، سن و سال در این میان نقشی ندارد. آنجا که پای رضای پروردگار کریم در میان است، بنده راستین، خود را در میانه نمی بیند و جز به کسب رضایت محبوب نمی اندیشد. از کریم اهل بیت، حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام روایت است که برادر کوچک تر خویش، حضرت ابا عبداللّه الحسین علیه السلام را چنان احترام و تکریم می فرمود که گویی امام حسین علیه السلام از او بزرگ تر است؛ چنان که ابن عباس می گوید: وقتی راز این مطلب را از آن حضرت پرسیدم، فرمود: – هیبت حسین علیه السلام چون هیبت پدرم علی علیه السلام مرا گرفته است -. نیز ابن عباس در خبری دیگر می گوید: – امام حسن علیه السلام در جمع یاران و دوستان، صفا و صمیمیتی خاص، و بر خوردی بی تکلف و خودمانی داشت، ولی چون حسین علیه السلام وارد می شد، آن حضرت رفتار خویش را تغییر می داد -.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *