از دیدگاه اهل سنت

دیدگاه بنی امیه در مورد امام حسن

در بررسیهای تاریخی، به ویژه با در نظر گرفتن شرایط عقلی و ایمانی، و تربیت و اخلاق امام مجتبی (ع) و دیانت و تقوایش و خط فکری حاکم بر او و خاندانش میبینیم مساله آنچنان نیست که برخی از مورخان بنیامیه و بنیعباس و یا دربارهاش قلم فرسائی کردهاند – ما تشریح این مساله را طی فصول آتی نشان خواهیم داد که چگونه قلم در دست خائنان صدمه آفرین قرار داشت و سعی کرده بودند به لوث حقایق و و اقعیتها بپردازند.
طرفداران عثمانی بودن حسن (ع) حتی نوشتهاند او روزی سرگرم وضو ساختن بود پدرش به او تذکر داد که روش او غلط است و درست وضو بسازد، و او با پدر دعوا کرد که تو کسی را کشتی (عثمان را) که خوب وضو میگرفت، به تو امر کرده بودم که از عثمان دفاع کن و دفاع نکردی و… [۱۰۷].
و در جای دیگر مینویسند پس از کشته شدن عثمان علی (ع) به حسن (ع) اعتراض
[صفحه ۸۷]
کرد که تو را مامور دفاع از او کردم چرا از او خوب دفاع نکردی؟ و… و به او سیلی زد [۱۰۸].
وجود این اسناد متضاد نشان میدهند که به قول عوام کاسهای زیر نیم کاسه است، سندها اغلب ساختگی است و هر کدام به تناسبی و تحت شرایطی و برای اثبات مدعائی تهیه شدهاند. مگر ممکن است بین خط پدر و پسری چون علی (ع) و حسن (ع) تناقض و اختلاف باشد؟ و در چنان صورت چگونه ممکن است آن پدر برای پس از مرگ این پسر را نامزد خلافت کند؟
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *