نقش اجتماعی

رابطه امام حسن علیه السلام و مردم

این بخش از مباحث را در چهار فصل مورد بررسی قرار میدهیم:
فصلی از آن تحت عنوان فریادرسیها است، در آن از این مساله سخن خواهیم داشت که امام پناهگاه کمک رسان بود، مال خود را چند باری در راه خدا بذل و آن را با مردم قسمت کرد. در مواردی برای کمک رسانی به مردم معاملهای صوری ترتیب میداد.
فصل دوم در مورد بخششها و انعامهاست و در آن از عطاهای به مردم و شرمسار نساختن آنها سخن میگوئیم. طرز برخوردش را با غلام و کنیز و گذشتها و بزرگ منشیهای او را در رابطه با مردم مطرح کرده و نمونهای از عنایت او را برخواهیم شمرد.
فصل سوم آن در مورد حل مشکلات و غوامض مردم است. در آن از نقش هدایتی مردم، گوش دادن او به سخنان مردم، و حل مشکلات دینی مردم در مسجد و آموزشهای او سخن میگوئیم و در فصل آخر از بزرگواریهای امام بحث میکنیم، از عظمت روح امام، از اخلاق و تواضع او، از حلم و بردباری او، از بلند نظری او سخن گفته و نمونهای از تواضع او را برخواهیم شمرد. آنگاه از افسانه عطایای معاویه به امام و از تاثیر این اخلاق در سازندگی مردم سخن خواهیم گفت.
[صفحه ۳۲۳]
به جان آمدنها
میخواهیم از حسن سخن بگوئیم، از شان او، از کمالات او، از رابطهای که با مردم داشت، از عنایاتی که به خلق خدای مبذول میکرد، از بعد مردمی و انسانی او، از کمک رسانیها، از تقسیم مال در راه رضای خدا و خدمت به مردم و…
او مردی الهی بود. همه سرمایهها و امکانات خداداد را در راه خدمت به مردم، رشد و اعتلای اسلامی و تزریق اندیشه توحید بکار برد و در این زمینه از هیچ کوشش و تلاشی مضایقه نکرد.او از لذات زندگی و آسایش خود میگذشت تا فرصت و توان آن را داشته باشد که به مردم برسد و در این راه چه صدمات و عوارضی برای او پدید آمد.
آری، او برای اسلام بود که آن همه رنجها، آسیبها و نامرادیها را تحمل کرد. اگر مساله اسلام و خدمت اسلامی نبود او را به این همه رنجها و حرمانها چکار؟ و این همه تحمل سرزنشها، و این همه مدارا در راه صلح چه معنائی داشت.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *