شهادت

روحیه مردم بعد از شهادت امام حسن

از مرگ و شهادت حسن (ع) همه گریستند و به ماتم داری پرداختند، عدهای شاید اشکی نریختند ولی در دل خود اندوهی را از آن سبب احساس میکردند. ولی بسیاری از افراد بنیامیه و در راس آنها معاویه بسیار شادمان شد.
خبر وفات امام حسن (ع) شهر به شهر رسید تا وارد شام شد و معاویه از آن خبر یافت، از آن ابراز شادمانی و صدا را به تکبیر بلند کرد!! اهل دربار او همه تکبیر گفتند و صدای آن در کاخ سبز پیچید. گویند معاویه از شدت سرور سر به سجده نهاد!! آری او خدای را سجده کرد!! که محبوب او را مسموم و خود را از خطر و مزاحمت او خلاص کرده بود.
این همان مسالهای بود که امام در حین وفات اعلام کرده بود. او فرموده بود که از مرگم معاویه خوشحال و به آرزویش نائل میشود. او به وعدههایش وفا نکرد و در گفتههایش راست نگفت [۷۲۹].
او مخصوصا از این خوشحال شد که نگذاشتند او را کنار قبر پیامبر (ص) دفن کنند زیرا حساب میکرد با این عمل از شان و رتبت حسن (ع) کاسته میشود!! صدای تکبیرش به گوش همسرش (فاخته) رسید و از علت تکبیر پرسید شنید که مساله به علت شهادت حسن (ع) است. به صدای بلند گریست که پسر پیامبر (ص) از دنیا رفته و تو از سرور شادمانی تکبیر میگوئی!! معاویه به خود آمد و گفت آری، راست میگوئی! حسن (ع) فرزند پیامبر (ص) و مرگ او سزاوار گریه است.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *