حوادث، وقایع، هجرت

روحیه های مردم زمان امام حسن

مردم روحیه خوب و مناسبی نداشتند، روحیهشان برای بازسازی جامعهای که در آن جهل و بیخبری دینی، احساسات جاهلانه و هوسهای بیحساب بود مناسب نبود. عرصه فکرشان تنگ و تبلیغات معاویه رنگده اندیشه آنان بود.
به علت پایه گذاری غلط، شور و شوق مجاهدت از میان رفته و مردم به تدریج ایستادن را فراموش کرده بودند و وابستگیشان به سپاه کفر و نفاق بیشتر بود تا به سپاه اسلام. بسیاری از مردم برای یکدیگر گرگهائی وحشی شده بودند.
مردم روحیه شکست خوردهای داشتند، خود را فریب خورده عمروعاص و ابوموسی میدانستند. شخصیتشان تحقیر شده بود، در برابر خود معاویه خطرناک را میدیدند. برخی از آنان به خاطر جبران مافات و دستیابی به مال و مقام و موقعیت و منصب شهر و محلی خود را رها کرده و به مرکز حکومت، یعنی کوفه و گروهی هم به شام روی آورده بودند.
موالیان فرصت طلب هم خود را در پشت سر قدرتهائی پنهان میکردند تا در موقعیتی مناسب به آب و نانی دست یابند و نارسائی و محرومیت خود را از قدرت
[صفحه ۱۶۴]
بدین وسیله جبران کنند و شما میدانید حکمرانی در چنین جو و شرایطی با چه مصائب و دشواریهائی همراه است. و حسن (ع) وارث چه دشواریهائی از این بابت در دوران حکومت کوتاه خویش است.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *