امامت و رهبری، حاکمان زمان

روزگار مردم در عصر معاویه

در این بخش میخواهیم وضع و شرایط مردم را در عصر حکومت معاویه، همان حکومتی که به خاطر آن مردم دست از حسن (ع) برداشته بودند مورد بررسی قرار دهیم و این بحث را در سه فصل به پایان میآوریم.
فصلی از آن در مورد فشارها و سختگیریهای معاویه است و در آن نشان میدهیم که مردم با از دست دادن امام مجتبی (ع) ضرر کردند. زیاد در خطبهای تهدیدآمیز سخنانی پس از صلح گفت که مویها را بر تن راست میکرد. با مصادرهها و پرونده سازیها و ارعابها زندگی را بر مردم سخت و ناگوار کرد.
فصل دوم در مورد دستگیریها و قتلهاست. معاویه پس از استقرار و سلطه به انتقام گیری از دشمنان خود پرداخت. به تصفیهای خونین اقدام کرد آنچنان که بسیاری از مردم به کوهها آواره شدند. خط حکومتی او خط قتل و ترور بود و جنایات عادی و طبیعی او دست و پا بریدن، زنده به گور کردن و کشتن با دست و پای بسته به زنجیر بود.
در فصل سوم از به جا آمدن مردم سخن میگوئیم و از سکوت آنان که در عصر علی (ع) ساکت نبودند. از کاهش فروغ شیعه و از جنایات اربابان قدرت که در این گیردار خونها به هدر رفتند و پردههای بنیامیه برافتاد. مردم از حقانیت امام خبر یافتند ولی دیگر دیر شده بود.
[صفحه ۳۰۵]
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *