زندگینامه

زندگانی سیاسی امام حسن در عهد پیامبر

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود:
«لو کان العقل رجلا لکان الحسن [۳]؛
اگر قرار بود عقل به صورت انسانی مجسم شود، همانا به صورت حسن جلوه می‌کرد.»
[صفحه ۲۵]
بنابر قول مشهور، امام حسن (ع) در پانزدهم ماه مبارک رمضان، سال سوم هجری در دوران زندگانی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله متولد شد و هفت سال از عمر شریفش را در دامان پرمهر و محبت جدش سپری کرد. این سال‌ها اگر چه بسیار اندک بود، اما کافی بود تا سیمای کوچکی از شخصیت پیامبر عظیم الشأن اسلام صلی الله علیه و آله را در امام متبلور سازد و آن حضرت را شایسته‌ی نشان افتخاری نماید که جدش بدو بخشید، آن گاه که بر حسب روایت، خطاب به امام حسن (ع) فرمود:
«أشبهت خلقی و خلقی؛ [۴].
تو از لحاظ آفرینش و خلق و خوی (صورت و سیرت) مانند من هستی.»
[صفحه ۲۶]
علامه پژوهشگر، علی احمدی می‌گوید:
اضافه می‌کنم، مصاحبت و همنشینی با بزرگان، اثر روحی عظیمی بر انسان دارد؛ کسی که با بزرگی معاشرت کند و با شخصیت عظیمی مصاحبت داشته باشد، آن قدر از نورش بر او می‌تابد و چنان عطر معنوی‌اش او را در برمی‌گیرد که موجب عنای نفس و تعالی ذات است.
احادیث فراوانی که درباره‌ی معاشرت و انتخاب دوست وارد شده، بر این معنا اشاره دارد. امیر المؤمنین (ع) در خطبه‌ی قاصعه در مورد همنشینی و مصاحبت خود با پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می‌فرماید:
«و لقد کنت اتبعه اتباع الفصیل اثر امه، یرفع لی فی کل یوم من اخلاقه علما و یأمرنی بالاقتداء…» [۵].
اضافه می‌کنم: رسول اکرم صلی الله علیه و آله نحله‌ی ارزشمندی به حسنین (ع) عطا کرد، آن گاه که فرمود: «اما الحسن فان له هیبتی و سؤددی و أما الحسین فله جودی و شجاعتی [۶]؛ هیبت و سیادت من از برای حسن است، و بخشش و شجاعتم از آن حسین.»

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *